චන්න සර් ❤️

සර් මට ජොබ් එකක් හොයල දෙනවද?

(ඒක තමා මම චන්න සර් එක්ක කතා කරපු පලවෙනි වචන ටික…එතකොට මම හිටියේ කැම්පස් එකේ පලවෙනි අවුරුද්දේ…ගෙදර තිබුන ප්‍රශ්න එක්ක තාත්තටත් සල්ලි දෙන්න අමාරු නිසා ජොබ් එකක උවමනාව මට තදින්ම දැනිලා තිබුනේ)

සර්..මගේ දිහා ටික වෙලාවක් බලන් ඉඳලා ඇහුවා…

“ඇයි පුතා ජොබ් එකක් හොයන්නේ කියල”

මම ඉතින් මගේ විස්තරේ කෙටියෙන් කිව්වම සර් මට කිව්වා

“පුතා ඔයා දැන්ම ජොබ් එකක් කරන්න යන්න එපා…එතකොට ඔය ඉගෙන ගන්න තියෙන ආසාව නැති වේවි.ඔයා ඉස්සෙල්ල ඉගෙන ගන්න….මම ඔයාට උදව් කරන්නම්…ඔයා පාර්ට් ටයිම් ටියුෂන් පටන් ගන්න….අපේ අක්කගේ ළමයි දෙන්න ඉන්නවා ඔයා ඇවිත් ඒ දෙන්නට උගන්වන්න”

ඒක තමා මගේ පලවෙනි ජොබ් එක උනේ…. 5වසර 7වසර ගණිතය….සර් මගෙන් ගාණ කීයද කියල ඇහුවම මම ඒ දවස්වල තිබුන සාමාන්‍ය රේට් එක කිව්වා…කොහොමහරි සර් ඒ රේට් එක වගේ ඩබල් මට ගෙව්වා…..මම ඒ ගාණ ගැන සර්ට කිව්වම සර් මට කිව්වා

“දැන් මා ගාව සල්ලි තියෙනවා ඒක නිසා කමක් නෑ”

(සර්ට තියෙන දැන හැඳුනුම්කම් අනුව මට ගෙවපු ගාණට හොඳම සර් කෙනෙක් ගෙන්න ගන්න තිබුන)

එතනින් තමා මම චන්න සර්ව හරියටම අඳුර ගත්තේ

වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම කියනවනම් චන්න සර් කියන්නේ “පට්ටම පොරක්”

සර් තරම් ප්‍රායෝගිකව හිතන කෙනෙක් මම දැකලම නෑ…..

සර් මට උගන්වපු දේවල් වලින් මම කැමතිම දෙයක් තමා ඕනෑම දෙයක් කරන්න කලින් හිතෙන් ඒක ගැන තර්ක කරලා උත්තරයක් හදා ගන්න හැටි….

“මේක මම කරොත් මොකක්ද වෙන්නේ….එකත් එක්ක මේකත් උනොත් මොකද වෙන්නේ…මේක මේ විදියට විසඳුවොත් අනිත් එකට මොකද වෙන්නේ”

එහෙම කියා කියා තර්කයක් ගොඩ නගලා තීරණයක් ගන්නේ කොහොමද කියල සර් තමා මට ඉගෙන්නුවේ….

ටිකක් ඉක්මනට තරහ ගියත් සර් කවදාවත් තරහ හිතේ තියන් ඉන්න මිනිහෙක් නෙවෙයි……..

සර්ගේ මම දකින කැමතිම දේ තමා සරල බව…. දැන් සර් ලංකාවේ ලොකුම කම්පනියක උසස්ම නිළය දැරුවත් ඕනෑම කෙනෙක් එක්ක සර්ට ඉන්න පුළුවන්

සර් හැමදෙනාටම සලකන්නේ එකම විදියට

“ඒ මනුස්සයෙක් විදියට”

ලොකු ලොක්කගේ ඉඳන් පොඩි මිනිහා වෙනකම්ම එහෙම තමා… කව්ද කියන එක සර්ට අදාළ නෑ

2018 මට ඩෙංගු හැදිලා මාව ජයවර්ධනපුර හොස්පිටල් එකට ඇඩ්මිට් කරනවා……සර්ට ඒ නිව්ස් එක ආරංචි උන ගමන්ම වගේ මට කතා කරලා මගේ දුක සැප අහලා…සර් පස්සෙන්දම ආවා මාව බලන්න පොත් ටිකකුත් උස්සගෙන

“උබ හොදට දැන් රෙස්ට් කරපන්…ඉන්න ගමන් මේ පොත් ටිකත් කියවපන්”

හොඳ වෙලා යනකම් හැමදාම වගේ කෝල් කරලා මගේ සැප දුක අහන්න සර් අමතක කලේ නෑ.

ලියනවනම් පොත් පිරෙන්න ලියන්න පුළුවන් සර්ගේ මනුස්සකම් ගැන…මිනිස්සුන්ට කරපු උදව් ගැන….විශේෂයෙන්ම මට කරපු උදව්…….

මට චන්න සර් ගැන ලියද්දි සුගීත් සර් කියපු කතාවක් මතක් උනා

“උබ පොරක් උනාට කමක් නෑ…උබ පොරක් කියලා උබ හිතන්න ගත්ත දවසට උබට කෙල වෙනවා”

චන්න සර්ට කවදාවත් වරදින්නේ නැත්තේ ඔය විදියට හිතන නිසාත් මිනිස්සුන්ට හරියට සලකන නිසාත් තමයි කියල මට හිතෙන්නේ….. ❤️❤️❤️

පාට දුන්නු කට්ටිය

පස්සෙ පුරවන්නම් කියලා
හිස් පිටු ගොඩක් තියන්
අපි ජීවිතේ ඉස්සරහට ගියා
තිත් ටික යා කරලා
ඔක්කොම ටික
සම්බන්ධ කරන්න
යද්දි තමා තේරුනේ
ජීවිතේ හිස්තැන් වැඩියි කියල

වෙන කව්රුහරි ඇවිත්
පාට කරලා යාවි කියලා හිතපු
පිටු ටික එක පාටකින් මම
තනියම පාට කලා
තාම එයලාගෙ චිත්‍ර
පාට පාටයි ලස්සනයි
මගේ චිත්‍රෙ එකපාටයි

මම පාට ගාපු එයලාගෙ
චිත්‍ර දිලිසෙනවා
මගේ චිත්‍රෙ හැඩ කරන්න
පාට පොඩ්ඩක් ඉල්ලුවම
මට කලුපාට විතරක් දුන්නා
තාම එයලාගෙ චිත්‍ර
පාට පාටයි ලස්සනයි
මගේ චිත්‍රෙ කලුපාටයි

හිස්තැන් වැඩියි දැන්
ඉස්සරහට යන්නත් බෑ
චිත්‍ර ටිකත් හිස්
පාට කරන්න පාටත් නෑ
වැරදුන තැන්
පේන්නෙත් නෑ
හොයන්නත් බෑ

අම්මටයි තාත්තටයි
දුක කිව්වා
ඒ දෙන්නගේ පොත්වල
පිටු ටික ඉරලා
පාටත් එවලා
මට කිව්වා
“උබේ චිත්‍රෙ පාටකරන්
හිස්තැන් පුරවන්
ඉස්සරහටම පලයන්
අපේ ජීවිතේ එකම
ලස්සන පාට තමා
උඹ
❤️

තව එක දවසක් ජීවත් උනා නම්……

ගිහානි කියන්නෙ මගෙ පන්තියට 2017දී ආපු ළමයෙක්…..ජීවිතේ ගොඩක් ප්‍රශ්න වලට මූණ දීලා තැලිලා පොඩිඋනු ළමයෙක්….

හැමදාම නැතත් මට ඉඳලා හිටලා හරි මැසේජ් එකක් දාලා “සර් කොහොමද ජීවිතේ…හොඳින් ඉන්නවා නේද” කියලා අහලා එයාගේ ජීවිතේත් මොනවහරි අලුත් දෙයක් උනානම් ඒකත් මාත් එක්ක කියනවා….කොහොම උනත් අපි දෙන්නගෙ සංවාද අන්තිමට ඉවර වෙන්නෙ….
“තාම exam කලේ නෑ නේද කියලා” මගෙන් බැනුම් අහලා…..

මාසයක් විතර ගිහානිගෙන් කිසිම සද්දයක් තිබුනෙ නැති නිසා මම නිකමට වගේ මැසේජ් එකක් දාලා ඇහුවා කොහොමද ජීවිතේ කියලා….

“අනේ සර්…මට ගොඩක් ප්‍රශ්න ආවා….මට සර්ව හම්බවෙලා කතා කරන්න ඕන කමක් තිබුනා… දැන් සති දෙකකට කලින් අපේ තාත්තා නැති උනා සර්….කැන්සර් එකක්…අපි දැන ගත්තෙත් මරණ පරීක්ෂණයෙන්…..මම මේ ලෝකෙ තනි උනා සර්”

මම දන්න තරමින් ගිහානිගෙ අම්මා ඉන්නවා… ඒක නිසා මම ඒක අහන්න හදද්දීම ගිහානි මට මෙහෙම කිව්වා….

“මාව අරන් හදා ගත්ත ළමයෙක් සර්”…..

තාත්තා විතරයි මට ආදරෙන් හිටියේ…..දැන් ඒකත් නෑ….. ප්‍රශ්න ගොඩක මම ඉන්නෙ…මට තවත් මේ ගෙදර ඉන්න බෑ සර්…මම රෙන්ට් එකට ගෙයක් අරන් යනවා සර්”

මගේ ඔලුවට නිකන් පොල්ලෙන් ගැහුවා වගේ…මොකක්ද කියන්න ඕන කියලා හිතා ගන්න බැරුව මම ගොළු උනා…කියන්න දෙයක් කල්පනා කරන ගමන් මගේ හිත කිව්වා ෆෝන් එකේ ගැලරියට පලයන් කියලා…. මම ගැලරියට ගිහින් අපි පස්දෙනා ඉන්න (අම්මා, තාත්තා, අයියා,රවී,මම) ෆොටෝ එකක් ඕපන් කලා…
මගේ ඔලුවෙ ඇත්තටම කියනවනම් වැඩ කලේ මම අරන් හදා ගත්ත එකෙක්ද කියන එක…
නෑ නෑ මම තාත්තා වගේ…කියලා මම හිතෙන් සැනසුම් සුසුමක් හෙළුවා….

“සර් ඇයි මුකුත් කියන්නෙ නැත්තෙ…මම සර්ව හම්බ වෙලාම කතා කරන්නම්”

මගේ ඔළුව හොඳටම බර වෙලා හිටියේ….

ජීවිතේ හොඳටම කළුවර වෙලාවක හැවනැල්ල මාව දාලා ගියත් අම්මයි තාත්තායි මාත් එක්ක ඉන්නව කියලා මම දන්නවා….මොන ප්‍රශ්නයක් ඇවිත් මම අතරමං උනත් උඩ බැලුවම මට පාර කියන්න ඒ දෙන්නා ඉන්නවා කියලත් මම දන්නවා…

ඒත් ජීවිතේ කවදහරි ඒ දෙන්න මගේ නෙවෙයි වෙන කෙනෙක්ගෙ කියලා කිව්වොත් මොකද කරන්න ඕන කියලා මම දැනන් හිටියෙ නෑ…මට ඒක දැනගන්න ඕනත් නෑ..

අන්තිමට ගිහානි කියපු කතාව මගේ ඔළුවෙ දෝංකාර දෙන්න ගත්‍තා…

“අනේ සර් තාත්තා තව එක දවසක් ජීවත් උනා නම්”

ඒ කතාව මට එහෙමම කිව්වෙ ගිහානි විතරක් නෙවෙයි….

මගේ යාළුවෙක්ගේ තාත්තා නැතිවුනා මාතර හොස්පිට්ල් එකේදි..ඒ අන්කල් නැති වෙන්න කලින් මගේ යාලුවගෙන් වතුර වීදුරුවක් ඉලල්ලා තිබුනා ..පොර ඒක අරන් එද්දිම තාත්තා නැති වෙලා තිබුනා….පොර අදටත් තාම පසු තැවෙනවා තාත්තාට අන්තිමේදී වතුර වීදුරුවක් දෙන්න බැරි උන එකට

ගිහානිටත් සමහර විට එහෙම ප්‍රශ්නයක්ද දන්නෙ නෑ….සමහරවිට එයාට අර අරන් හදා ගත්ත කතාව තාත්තගෙන්ම අහ ගන්න ඕන කමක් තියෙන්න ඇති….

නැත්නම් හැමදාම තාත්තාට කියන්න ඕන කියල හිතපු කවදාවත් කියන්න බැරි උන මොනවහරි ඇති…..

අපි හැමෝගෙම ජීවිත මෙහෙම තමා…ඕනම දෙයක අගේ තේරෙන්නෙ අපිට ඒක නැති උනාම…තියෙන කාලෙදි අපිට කිසිම අගයක් නෑ….පස්සෙ අපි පසුතැවිලි වෙනවා….

අම්මටයි තාත්තටයි ආදරේ කියන එක කියන්න….ඒ දෙන්නා කොච්චර වටිනවද කියලා කියන්න….සමහරවිට අපි ඕක නොකිය ඉන්නෙ අපි ඔලුවෙන් හදා ගත්ත අහංකාරකම නිසා වෙන්න පුළුවන්…..
ඒත් ජීවතකාලේම පසු තැවිලි වෙනවට වඩා ඒක හොඳයි….පරක්කු වෙන්න එපා….ජීවිතේ කොටයි ❤️❤️

රොටරියේදි මුණගැසුන සොඳුරු මිනිසා ❤️

උදේ 10ට ළමයින්ට පොඩි බ්‍රේක් එකක් දීලා මම පහළ තට්ටුවේ ගුරු කාමරයට ආවෙ තේ එකක් හදාගන්න හිතාගෙන….

රොටරි එකේ තියෙන්නේ අමුතුම සිස්ටම් එකක්…තේ ඕන නම් හදාගෙන බොන්න ඕන…මේ සිස්ටම් එක මට අමුතු උනාට ඒකේ කලින් ඉඳලා හිටපු සර්ලා ඒකට හුරු වෙලා තිබුනේ…

බ්‍රේක් එකක් දුන්නත් ඉතිං අඳුරන කව්රුත් කතා කරන්නවත් නැති නිසා තේක බොන ගමන් ෆෝන් එක ඔබ ඔබ ඉන්න එක තමා මම කරන්නෙ…

“මට සර්ව හොඳට දැකලා පුරුදුයි”
මම ඔලුව උස්සලා බැලුවා…මට ඉස්සරහින් හිටිය තරුණ සර් කෙනෙක් මට කිව්වා…
මම හීනියට පොඩි හිනාවක් දාලා ඇහුවා

“කොහේදිද?”

“සර් ගේ පෝස්ටර් වල වෙන්න ඇති මයෙ හිතේ”

මම හිනා වෙලා කිව්වා “වෙන්න බෑ…මගේ පෝස්ටර් කොහෙවත් නෑ…මම ඒලෙවල් ක්ලාස් කරන්නෙ නෑ පුතා”

“එහෙනම් වෙන මතකයක් වෙන්න ඇති සර්..,සර් මොනවද උගන්වන්නෙ”

මම ඉතින් ඊට පස්සෙ මම උගන්වන සබ්ජෙක්ට්ස් ගැන කිව්ව…

“මාත් මොරටුව කැම්පස් එකෙන් මිකැනිකල් එන්ජිනියරින් ඩිග්‍රියක් කලේ සර්….අපේ බැච් එකෙත් ගොඩ දෙනෙක් සිමා කලා…අපි ඕවා දන්නෙ නෑ නෙ සර්.අනික ඕවා කරන්න අපිට සල්ලිත් නෑ…මම ඉගෙන ගත්තේ ඇඹිලිපිටියේ…..ඒ කාලේ කොහොමහරි හිතුවෙ කැම්පස් යන්න විතරයි…ඩිග්‍රිය ඉවරවෙලා ජොබ් එකක් පටන් ගත්තා…මට ඒක හරි ගියේ නෑ සර්…ඒකාලෙ ඉඳන් මම ආස කලේ උගන්වන්න….ඒක නිසා ෆුල් ටයිම් ටියුෂන් පටන් ගත්තා….රිස්ක් එකක් තමයි සර්….ජොබ් එක කරන් ගියා නම් අනාගතයක් ශුවර්….ඒත් මම මේකට කැමතියි….යාලුවො ගොඩක් ඩිග්‍රිය අරන් ඕස්ට්‍රේලියා ගියා…එහේ පඩි හොඳයි සර්….ඒත් මම යන්න කැමති නෑ සර්…ගියොත් අම්මා තාත්තා තනි වෙනවා…

ඔයා විතරද පවුලේ ඉන්නෙ?

නෑ සර්..අක්කයි නංගියි ඉන්නවා…ඒත් තාත්තා මාත් එක්ක තමා ගොඩක් ලැදි….මම එහේ ගියොත් එයා තනි වෙනවා…ඕස්ට්‍රේලියා ගියොත් සර් මට හොඳ කාර් එකක් ගන්න පුළුවන් ඉක්මනටම….ඒත් සර් මම ඒකේ කාව දා ගෙන යන්නද? එහෙම වැඩක් නෑ සර්…මට ඕනා එයාලව දා ගෙන යන්න…..

මේ සර් මොනව උගන්වනවාද කියලා මට අහ ගන්න බැරි උනා…ඒ උනාට මට හොඳටම ශුවර් පොර කවදහරි හොඳ තැනකට එනවා…අපි ජීවිතේ ගැන හිතන විදිය ගැන වෙන විදියකට හිතන්න මට පොර ඉගැන්නුවා….ආත්මාර්ථය ගැන හිතන මිනිස්සු අතරේ පරාර්ථය හිතන මිනිස්සු තවම ඉන්නවා කියලත් පොර මට ඉගැන්නුවා….ආයේ මට හමු නොවෙන්න පුළුවන්…ඒවගේ මිනිස්සු තමයි අපේ රටට ඕන ළමයින්ට හිතන විදිය ගැන උගන්වන්න.ඔබට ජයෙන් ජය පුතා ❤️

දෙදරුම………..

 

file-20181102-83635-1jdo9u9

උඹේ උඩඟුකමට නොදෙවැනි
මගේ උඩඟුකම……
උඹ එක අන්තෙකට යද්දී
මම අනිත් අන්තෙට ගියා
අන්තිමේදී
අපි දෙන්නට දෙන්නා
නොදැනීම
දෙපැත්තට උනා
උඹ එක අඩියක් තිබ්බෙත් නෑ
මම එක අඩියක් තිබ්බෙත් නෑ
අමාරුවෙන් ගොඩනගපු
කවදාවත්
නොබිඳෙයි කියලා
හිතපු
අත්තිවාරම
කෑලි පුපුරන්
බිමට වැටුනා  ❤

මහ ගෙදර

දිය සෙවල බැඳිලා ඉරි තැලිලා ගිය බිත්තිය දිහා බලන් මම කල්පනාවට වැටුනා..මහ ගෙදර හොඳටම ගරා වැටිලා…අවුරුදු කීයක් අපිට මේ මහා ගෙදර හෙවන දෙන්න ඇද්ද….

කොච්චර නම් සොඳුරු මතකයන් මේ ගෙදර එක්කම බැඳිලා ඇද්ද….

කාලයක් තිබ්බා අපි පස්දෙනාම එකම කාමරේ නිදා ගත්ත….(අම්මා, තාත්තා, අයියා,රවී,මම)…සමහර දවස් තිබුනා සාලේ මැද මෙට්ට දාගෙන අපි පස්දෙනාම නිදා ගත්ත

ඊට පස්සේ ටික කාලයක් යද්දී අපි තුන්දෙනා එකම කාමරේක නිදා ගත්ත කාලයක් තිබුනා.. අයියට වෙනම ඇඳක් තිබුනා…මමයි රවීයි වෙනම තට්ටු ඇඳක හිටියා….

ඊටත් පස්සේ අයියා වෙනම කාමරේකට ගියා..මමයි රවීයි එක කාමරේක….

ටික කාලෙකින් ඒකත් වෙනස් වෙලා අපි දෙන්නත් කාමර දෙකකට ගිහින් වෙනම හිටියා…..

එත් අද….

තත්වේ හොඳටම වෙනස් වෙලා….මහ ගෙදර දැන් අපි තුන්දෙනාට දැන් නිකන්ම නිකන් නවාතැනක් වෙලා

මම පරණ මතක අස්සේ තනි වෙද්දීම….අම්මා තේකක් අරන් ඇවිත් මගේ මුනට කිස් එකක් දුන්නා….මේ ලෝකේ වෙනස් වෙන්නේ නැති එකම දේකට තියෙන්නේ අම්මගේ තාත්තගේ ආදරේ විතරයි

“පුතා අද නවතිනවා නේද? අද ඉඳලා හෙට උදෙන්ම යන්න…ගොඩ දවසකින් නේ ගෙදර ආවේ”

අනේ බෑ අම්මේ…වැඩ හොඳටම….මම වෙන දවසක එන්නම්…අද ආවේ ඉස්කෝලේ වැඩකට නේ”

“එහෙමහරි වැඩක් වැටෙන එක හොඳයි පුතාට….. එහෙම උනාම පුතාට අපිව බලල යන්න හරි එන්න පුළුවන් නේ”

අම්මා ඒ කියපු වචන මගේ පපුවට ඉඳිකටුවලින් අනිනිව වගේ දැනුනා….. මගේ ඇස් දෙකේ කඳුළු පිරුණේ හිතට දරා ගන්නම බැරි දුකක් ආව නිසා…..

මම මගේ උපරිමයෙන්ම අම්මටයි තාත්තටයි සලකනවා කියල මම දැනන් හිටියා…..මට එදා තේරැනා මම තාම සලකනවා මදියි කියලා….වයසට යනකොට එයාලට ඕන අපේ අවධානය මිසක් සල්ලි නෙවෙයි.ඒ දෙන්නට ඕන අපිත් එක්ක කතා කර කර ඉන්න
….අපේ ගෙවල් වල ඇවිත් ඉන්න කිව්වට තාත්ත කැමති නෑ මහා ගෙදර දාලා එන්න ….එයා කැමති නෑ කොළඹ ඇවිත් හිර වෙලා වගේ ඉන්න….තාත්ත කොහොමත් හිතනවා ඇති එයාල ඇවිත් ඉන්න එක අපිට වදයක් කියලා…..

මට හිතුන ඔක්කොම දමලා ගහල ඇවිත් ආයේ මුල ඉඳන් පටන් ගන්න…

ඒත් මම එහෙම කරන්න දැන් ආපු දුර වැඩියි…..ඔක්කොම දේවල් පටලවාගෙන ජීවිතේ දැන් සංකීර්ණ වෙලා…දැන් අඩියක් පස්සට ගන්නවා කියන්නේ මම පරක්කු වැඩි වෙන්න පුළුවන්

…..කොහොම ජීවිතේ සංකීර්ණ උනත්, ජීවිතේ මොන ප්‍රශ්නේ ආවත් පාර කියන්න අම්මයි තාත්තයි ඉන්නවා කියල මම දන්නවා……එයලා මගෙන් මුකුත් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙත් නෑ කියල මම දන්නවා….මගෙන් බලාපොරත්තු වෙනවනම් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මගෙන් පොඩි වෙලාවක් විතරයි…..

ජීවිතේ කියන්නේ සල්ලි නෙවෙයි….සල්ලි කියන්නේ ජීවිතේ නෙවෙයි කියල තේරුම් ගද්දි මම පරක්කු වැඩි උනා

නිදහස් අධ්‍යාපනය

“සර්…
මට ලොකු උදව්වක් කරනවද
නංගි වැඩ කලේ
හන්දියේ ගාමන්ට් එකේ
ඒක ගිය මාසේ වහල
දැන් ජොබ් එකක් නෑ
මිනිහත් දාලා ගිහින්
ළමයි දෙන්නෙයි
දැන් ඉස්කෝලේත් නෑ
ජොබ් එකක් හොයල
දෙනවද සර්?
අපේ එකත් වහනවද සර්?
දැන් වෙනද වගේ ඕටිත් නෑ
ඒක නම් කරන්න එපා සර්
ඉඩම බේර ගෙන
ලෝන් එකක් ගත්තා විතරයි
සර්….. ඇයි සර් කථා නැත්තේ”
මම පොඩ්ඩක් බලන්නම්

විනාඩියකින් කියාපු
පොඩි විස්තරයකට
ඔළුවම පුරවල දාලා
අමුතුම හිස් බවක්……
දැනුනේ මට
ඔවුනට
ලස්සන ජීවිතයක්
නිදහස අධ්‍යාපනය
තවමත් හීනයක් නිසාමද?