මාලක

මම මාලකව අඳුර ගත්තෙ විස්ඩම් එකේ ලෙක්චරින් වලට ගියාම….අපි දෙන්නම එකම පැනල් එකේ….පොර උගන්වන්නේ P2 මම උගන්වන්නෙ F1

අපි දෙන්න අම්බානක ෆිට් උනේ MBA ක්ලාස් එක නිසා….

ජැන්ඩියට ඇඳලා ෆුල් ස්මාට් එකට තමා පොර බහින්නෙ….හෙමින් ගමනක් ඇත්තෙම නෑ…ෆුල්ම ෆුල් ඇක්ටිව් චරිතයක්….කොයි වෙලාවෙ බැලුවත් හිනා වෙලාම ඉන්නෙ..ලේසියෙන් මල පනින්නෙ නෑ….හැබැයි මල පැන්නොත් විනාසයි….

පොරගෙන් මම ජීවිතේට අම්බානක දේවල් ඉගෙන ගත්තා

අපිට ජීවිත් වෙන්න ඕන “ප්‍රැක්ටිකල් තියරි” අහගන්න නම් සුපිරිම පොර තමා මාලක….. තෙල් බෙහෙත් පොරවල් පරාදයි

1. තැනේ හැටියට ඇනේ ගහන තියරි

2.ශේප් න්‍යාය

3. හැමෝම සතුටින් තියෙන තියරිය

4. අහක යන නයි රෙද්ද අස්සෙ නොදා ගෙන වැඩ කරන විදිය

5. දීමෙන් සැනසීමේ තියරිය

6. ප්‍රැක්ටිකල් මාකටින් තියරිය

ඔය ඔක්කොම දේවල් පොර ප්‍රගුණ කරලා තියෙන්නෙ….

පොරගේ ජීවිතේ මාර සිම්පල් තියරි ටිකක් තියෙන්නෙ….කවදාවත්  වෙන එකෙක් කපන් ඉස්සරහට යන චරිතයක් නෙවෙයි…තව එකෙක්ට තැනක් දීලා උන් එක්කම ඉස්සරහට යන චරිතයක්…..මාලක දිහා බලද්දි අපේ කැම්පස් එකේ කැන්ටින් එකේ ගහල තිබුන එකක් මතක් උනා….

“අප මිනිසුන් තැනිය යුත්තෙ අප සමග යෑමට නොව අප පසු කර යෑමටය”

අලුතෙන් එන එකෙක්ට තැනක් දෙන්න ගොඩක බය වෙන උන් අස්සෙ මාලකය කලේ අලුතෙන් එන උන්ට චාන්ස් දීලා උන්ව හදල ගත්ත එක…එහෙම උන් මේ දවස්වල පට්ට අඩුයි…

ජීවිතේ අපිට හැම තිස්සෙම චාන්ස් ලැබෙන්නෙ නෑ…එන චාන්ස් එක අරන් ඒක අපිට ඕන විදියට වෙනස් කරන්න ඕන කියල පොර මට ඉගැන්නුවා…..

ඉස්සෙල්ලා මම කිව්ව වගේ පොරගෙ තියරි හෙන සිම්පල්….පොර කියලා දීපු තව පාඩමක් පොරගෙ වචනෙන්ම මම කියන්නම්….

“උබට ඔය බොක්ක දීගෙන උබ එක්ක ඉන්නව වගේ පෙන්නුවට එකෙක්වත් උබ ගාව ඉන්නෙ උබට තියෙන ආදරේට නෙවෙයි…උබ උබේ වැඩේ කරපන්…එච්චරයි…කොටින්ම කියනවනම් උබ මාවවත් විශ්වාස කරන්න එපා…උබට උබ විතරයි…..අන්න ඒක ඔලුවෙ තියන් වැඩ කරපන්”

දොඩන් ගොඩම බදාගෙන වැඩ කරන චරිතයක් නෙවෙයි මාලක කියන්නෙ…පොරගේ ජීවිතේ ෆස්ට් ප්‍රයෝරිටි එක තමා පවුල් ජීවිතේ….

ගොඩක් උන්ගෙ ෆස්ට් ප්‍රයෝරිටි එක වෙන්නෙ ජොබ් එක..වෙලාවක් තිබුනොත් තමා පවුල් ජීවිතේ ගැන බලන්නෙ…ඒ වුනාට පොර එහෙම නෙවෙයි….කොටින්ම කියනවනම් පොර ලෙක්චරින් කරන්නෙත් පවුල ගැන හිතලා (සල්ලි ගැන හිතල නෙවෙයි) දවසක් පොර මට මෙහෙම කිව්වා

“සුරා…මට කලම්බු කැම්පස් එකේ ඩිග්‍රියක් තියෙනවා, නෝතැම්ප්ටන් එකේ එම්බීඒ එකක් තියෙනවා, සිමා එකේ මම ඇසෝසියෙට් මෙම්බර්, සිම් එකෙත් ඇසෝසියෙට් මෙම්බර්….ඒ උනාට මගේ බිස්නස් එක නිසා මම නිකන් මුදලාලි කෙනෙක්. (මට කියන්න අමතක උනා…පොර තමා සිංහ ෆර්නිචර් එකේ CEO) ලෙක්චරින් කරන එකෙන් මට මාර ගැම්මක් තියෙනවා ….මම කැමති නෑ සුරා  මුදලාලි වෙන්න….පොඩි උන් තුන් දෙනා උනත් කැමති මගේ තාත්තා ලෙක්චරර් කෙනෙක් කියන එකට…උන් ටිකක් තේරෙන වයසට ආවාම මම මේක නවත්වනව කොහොමත්……
කවදාවත් වැරදි කතාවක් හැදිලා නෑ මාලකගෙ කැරියර් එකේ…ඒ පොර හැමදාම පවුලට ෆස්ට් ප්‍රයෝරිටි එක දීපු නිසා….

මුලටම දකින එකෙක් හිතන්නෙ…මුගෙ නම් %& ඇඩ් එක කියලා…හැබැයි ආස්‍රය කරන්න ගත්තම තමා උන්ට තේරෙන්නෙ මූ එලම පොරක් කියලා…..

අපි කොහොමද අපිවම මාකට් කරගන්නෙ කියන ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ දෙන්න නියම කෙනා තමා මාලක

“සුරා මේ…. වැඩේ කරන එක එකක්….කරපු වැඩේ මාකට් කරන එක එකක්…පඩයක් ගියත්  මාකට් කරන්න අපි දැන ගන්න ඕන”
 
ඉස්සෙල්ලා කිව්ව වගේ දොඩන් ගොඩම බදා ගන්නෙ නෑ අනික දන්නෙ නැති දේවල් කරන්න යන්නෙත් නෑ….මට මතකයි මම දවසක් මොකක්හරි බිස්නස් එකක් ගැන කීවම පොර කිව්වා..
“අනේ මේ ඔය දන්නෙ නැති ලබ්බවල් මම කරන්නෙ නෑ”
මාලකය දෙයක් කරත් කරන්නෙ හොඳට හිතලා….
පොර ළඟදී නියම විලා එකක් දැම්මා..මරු කන්සෙප්ට් එක.කියන්න දෙයක් නෑ…නියමෙටම වැඩේ කරල තියෙනවා….මම දන්න තරමින් අම්බානක ස්ටඩී කරලා තමා වැඩේට අත ගැහුවෙ.(හිතටම වදින චෙෆ් කෙනෙක් හොයන්න අමර කට්ටක් කෑවා)..අලුත් බිස්නස් එකට බොක්කෙන්ම මම සුභ පතනවා

කොරෝනා ලොක්ඩව්න් එකෙන් පොරට හිට් එකක් ආවත් වැඩ කරපු උන්ගෙ පඩි කැපුවෙ නෑ….උන් ඔක්කොටම තුන් වේලටම කන්න දුන්නෙත් මාලකයා

මම විශ්වාස කරන, ගරු කරන නියම පොරක් තමා මාලක.ඕන ප්‍රශ්නයක් පොර එක්ක කතා කරන්න පුළුවන්..එකම අවුල තියෙන්නේ ෆෝන් එක ආන්සර් කරන්නෙ නැති එක තමා.. ආ…අනිත් අවුල මට හැමදාම බනින එක..
“උබ පටන් ගන්න එක වැඩක්වත් හරියට ඉවර කරන්නෙ නෑ”….උබ උබේ ටැලන්ට් එක නිකන්ම වේස්ට් කරල දාන ගොනෙක්”

පටබැඳිගේ පැණිය

සිකුරාදා උදේ ක්ලාස් එක ඉවර වෙලා දවල්ට තඩි බත් එකක් කෙලලා මම ඇඳට වැටුනා…..
පැය භාගයක් ගියේ නෑ….

පුස් පුස්…
කියලා පිඹින සද්දයක් ඇවිත් මම ඇහැරිලා නැගිට්ටා….
දෙයි හාමුදුරුවනේ….තඩි නයෙක් මගේ ඇඳ ගාව…
පොර මගේ දිහා බලාගෙනම ඉඳලා උගේ හඬ අවදි කලා….

“දොරේ…මේ…ඔහේ බය උනැයි”????

මම යකෝ පුදුම උනා…අපේ බාසාව නේ මේක….මමත් ඇහුවා

“ඔහේ මාතරෙයි?”

“ඔව් දොරේ..අපේ මහ ගෙවල් මාතර”…..දැන් ඉන්නෙ කොළඹ….

මම : “ඉතිං අහවල් එහෙකටෙයි ඔහේ මාව හොයන් ආවෙ? ඔහේ මාව කන්නෙයි ආවෙ?

නයා : “ඔහේ මේ මගුලක් කතා කරන්න එපා  දොරේ…..මට ආරංචියක් ආවා මේ තව මාතර ඩෑල් එකක් ඉන්නවයි කියලා…
ගමේනෙ…
කොල්ලොනෙ…
පොඩි බිස්නස් එකක් කතා කරගන්න ආවෙ”

මම : “මට මක්කයි ඔහෙත් එක්ක කරන්න තියෙන බිස්නස්..මට ඔය නයි ටෝක්ස් දිරවන්නෙ නෑ”

නයා : “ඔන්න ඔන්න ඔහේ ඉතිං රෝන්ග් සයිඩ් එනෝනෙ….වැඩිය පුස් ටෝක්ස් ඉශූ කලොත් දශ්ට කරනවා මෙතනම් සෙත්තපෝච්චි වෙන්න”….කටයි..*කයි වහන් මම කියන එක අහන් ඉඳින්”

ඒම කිව්වම මාත් අම්බානක බය උනා….පොර කිව්වා වගේ මාත් කටයි *කයි වහ ගත්තා…

නයා: “මේකයි දොරේ….මම අඳුරන තව ඩෑල් එකක් ඉන්නව මොරවක දුලංග කියලා….පොර කරන්නෙ මී පැණි බිස්නස්…මේ දවස්වල ෆුල් හන්ටර් වෙලා ඉන්නෙ කොරෝනා කේස් එක්ක…පොර තමා මේ අයිඩීයා එක දුන්නෙ…….අපි අලුතෙන් පොඩි ප්‍රොඩක්ට් එකක් හැදුවා…..මී පැණි වලට ගංජා දාලා….

මම: “ඒ මොන අලුකෙත්තුරුවක්ද????ඔහේ මේ මක්කයි දොඩන්නෙ?…

නයා “පොඩ්ඩක් කට වහගනින්කො යකෝ කියලා ඉවර වෙනකම්…*බ්බ…

මම: හරි හරි…මම ආයෙ නිහඬ උනා

නයා “සුපිරි පැණිය දොරේ….ගහන ඕන එකෙක් සැපෙන් ඉන්නෙ….පුල් ආතල්….මමත් දවස් දෙක තුනක් හඳටත් ගිහින් ආවා…..

මම: “ඉතිං ඔහේ මගෙන් මොනැවැයි බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ?”

නයා: “මේකනෙ දොරේ….ඔහේගෙ පේස්බුක එකේ රීච් එක හොඳයි නේ…අපි පොඩි ගේමක් ගහමු” ඔහේ ප්‍රෙස් කොන්පරන්ස් එකක් තියලා කියනෝ ඔහේ බෙහෙතක් හොයා ගත්තයි කියලා කොරෝනා වලට”….. මාත් ඔහෙත් එක්කම එන්නම් ප්‍රෙස් කොන්පරන්ස් එකට…ඔහේ කියනෝ මේ බෙහෙත හොයල දුන්නෙ මම කියලා….මාවත් පොඩ්ඩක් මාකට් කරනෝ හොඳේ?????

මම :”ඉතිං මේක බොරු බේතක් නෙ?? මිනිස්සු මේවා විස්වාස කරයිද??? අනික මේකෙන් ලෙඩ හොඳ වෙන්නෙ නෑ නෙ”

නයා: “මේ ලංකාව දොරේ….මුන් ඕන දෙයක් ගිලිනවා….ඕන නම් අපි ෆස්ට් රවුන්ඩ් එක නොමිලේ දෙමු….අපේ උන් නිකන් දෙනව නම් මන්න පාරක් උනත් කනවා දොරේ…..අනික දොරේ නයෙකුත් ප්‍රෙස් කොන්පරන්ස් එකේ ඉන්න නිසා ගැම්ම වැඩියි…..ඕනනම් අපි කියමු මම රාවණා ගාව හිටිය නයෙක් කියලා….නැත්නම් කියමු නාග ලෝකෙන් වැඩම කලා කියලා..අපේ උන් පට්ට ගොං දොරේ…ලෙඩේ හොඳ වෙන එකක් නෑ දොරේ….ඒ උනාට මේක බොන එවුන් සැපෙන් ඉඳිවී නේ දොරේ….අපි සල්ලි බෙදා ගමු…මාතර ගැම්ම දොරේ මාතර ගැම්ම…ගේමක් ගහමු දොරේ…ගේමක් ගහමු….

මම: “ගේමක් ගහමු…ගේමක් ගහමු…කියාගෙනම ෆුල් මොරාල් එකේ මම ඇස් ඇරියා….ශික් ඒක හීනයක්…..

කමක් නෑ….මේක තමා ඇත්ත පැණිය.. කාලක් 6999/=

රත්තනපිටිය බෝඩිම-3

සමීරයාත් අපි ආපු මුල දවස්වල නම් අපිත් එක්ක ෆිට්….

මිනිහට ජීවිතේ මුල්ම වතාවට කෙල්ලෙක්ට හිත ගිහින්….පොර ඉතිං හෙනම ගැම්මෙන් ඒකට හිටියේ….ඒක පොරගේ කුළුඳුල් ක්‍රශ් එක උනාට අපේ අනිත් සෙට් එක නම් අම්බානක බූට් කාලා ෆුල් හන්ටර් වුනු සෙට් එකක්…

පොර ඉතිං මේ ලව් ස්ටෝරි එකට අපෙන් උදව් ඉල්ලුව…අපෙන් කිව්වට හරියටම උදව් ඉල්ලුවෙ අත්තියගෙන්…..

අත්තිය කියන්නෙ හිත හොඳ එල කොල්ලෙක්…සුපිරිම චරිතයක්….නියම බොක්කක්…ඒ වුනාට සමහරවෙලාවට ට්‍රැක් අවුට්….

මම එක උදාහරණයක් දෙන්නම්…

දවසක් අපි සෙට් එකම එකතු වෙලා බර දේශපාලන සාකච්ඡාවක්…. ඒ දවස්වල තමා ෆොන්සේකා මහත්තයා ජනාධිපතිවරණයට ඉදිරිපත් වෙලා තිබුනේ…. ඉතිං කට්ටියක් ෆෝන්සේකා මහත්තයට සපෝර්ට්…අනිත් කට්ටිය මහින්ද මහත්තයට සපෝර්ට්….දැන් මේ සාකච්ඡාවක් එන්න එන්නම උනුසුම් වෙනවා…අත්තියත් වාඩිවෙලා කතාව අහන් ඉන්නව…
ඔහොම සාකච්ඡාවක් නැගල යද්දි අත්තිය එක පාරටම කිව්වා

“ඒ වුනාට බං අපේ පැත්තේ මිනිස්සු නම් හවස හයෙන් පස්සෙ පාරෙ බුදියන්නෙ නෑ”

ඔක්කොම එක පාරට සයිලන්ට් උනා…. පන්නාට මල පැන්නා…

මොන මිනිහද ගොනෝ පාරෙ බුදියන්නෙ?
තොට පිස්සුද ඒ කියන්නෙ තොපිලගෙ පැත්තේ මිනිස්සු හවස 6ට කලින් පාරෙ නිදියනවද?
ගොං කතා කියන්න එපා යකෝ…..

අත්තිය කියන්නෙ ඔහොම චරිතයක්

ඔක්කොම හිනා වෙන්න ගත්තා…

හරි අපි දැන් සමීරයාගෙ ලව් සීන් එක බලමුකො

සමීරයා කියන්නෙ කලාවට ලැදි මනුස්සයෙක්…. ඒක නිසා අත්තිය කියලා සිංදුවල කෑලි මැසේජ් කරන්න කියලා කෙල්ලට….

කොහෙන් කොහොමහරි මුල් දවසෙ මේක වැඩ කලා….

මූ සිංදුවක පොඩි කෑල්ලක් මැසේජ් කරනවා…ඒකිත් ඒකට රිප්ලයි කරනවා සිංදුවකින්….
පොරට මේක මාර කික්….

අපිටත් හෙනම සීන් එක දාගෙන හිටියේ පළවෙනි දවසෙ….

ඒ වුනාට දෙවෙනි දවස බලද්දි පොර හෙනම ටෙන්ෂන් එකේ…

වේගෙන් එහාට ඇවිදිනවා මෙහාට ඇවිදිනවා….බලන් ඉන්න බැරිම තැන පන්නා ඇහුවා සීන් එක මොකක්ද කියලා..

“ඒ කෙල්ලා එක්ක මූ පොඩ්ඩක් වලියක් දාගෙන..

ඒකෙන් පස්සෙ මූ කපුගේ මහත්තයගෙ “මංමුළාවි” සිංදුවේ කෑල්ලක් ගහල යවලා…

“අපේ ගමන අද නවතනු බැරි නම්…අප යන ගමනද අද මෙතනින් නිමි”

නෙදකින්….

ඕක දැක්කට පස්සෙ මොන කෙල්ලද රිප්ලයි කරන්නෙ…

පොරගෙ කුළුඳුල් ප්‍රේමය ලප් තැනම ලොප් උනා…

පොර අපිට දීපු හොඳම ආතල් එක තමා ඇස් ලෙඩේ….
ඕකා කොහෙන්ද මන්දා ගිහින් ඇස් ලෙඩ හදාගෙන ඇවිත් මුලු බෝඩිමටම ඇස් ලෙඩ දුන්නා…පොර ලෙඩේ අපිට දීලා හීන් නුලෙන් ගෙදර පැන්නා… ඔක්කොම ෆුල් ඩව්න්..මස්ත ගහලා….ඇස් ලෙඩ හැදිලා….

එකෙක්ටවත් උයන්නවත් ෆිට් එකක් නෑ….
අපි ඒ බෝඩිමේ ඉන්නකොට ගොඩක් දවස්වල අපිම කෑම හදාගෙන කෑවෙ… රයිස් කුකර් එකේ බත් එක හදලා… තව මොනවහරි ජාති දෙක තුනක් හදලා…. පාඩම් කරන පොඩි මේසයක් තිබුනා…ඕකට කෙහෙල් කොළයක් දාලා වටේට ඉඳගෙන හැමෝම එකට බත් කෑවෙ….ඒක වෙනම සුපිරිම ආතල් එකක්…
ඇස් ලෙඩ නිසා අපි සතියක් දෙකක් ඉව්වෙ නෑ.. කඩෙන්මයි කෑවෙ…ඔක්කොටම හොඳ වෙච්ච දවසේ උදේ කට්ටියම කතා වුනා අද් උයමු කියලා…
සෙට් එකම දැන් හෙනම මොරාල් පිට…ටික දෙනෙක් කඩේ ගියා බඩු ගේන්න..තව දෙන්නෙක් එහා වත්තට පැන්නා කෙසෙල් කොළ කඩන්න…අත්තියා බාර ගත්තා බත් එක තියෙන්න….
දැන් ඉතිං කට්ටියම ෆුල් ගැම්මෙන් බොරු කිය කිය උයනවා…
පොල් සම්බෝලයි සැමන් එකයි දැන් හරි…..සුවඳ එද්දි ඉවසන් ඉන්නත් අමාරුයි….
අත්තියා ආවා රයිස් කුකර් එක උස්සගෙන….හැමෝම් දැන් වට වෙලා කන්න බලාගෙන ඉන්නව….

රයිස් කුකර් එකේ පියන ඇරියා… බත් එක වෙනද වගේ නෙවෙයි…සුදුම සුදු පාටයි…….පෙන පෙන වගේත් උඩ්න්….හැමෝම කොයිල් වෙලා අන්දුන් කුන්දුන් වෙලා…පන්නා බත් හැන්ද ඇතුලට දැම්මා…ආයෙ බත් හැන්ද උඩට ගනිද්දි හැන්දෙ ඇමිනිලා ආවා තඩිම තඩි ගෝස් කෑල්ලක්….

රයිස් කුකර් එක තියල තිබුනේ කල්පයාගෙ ඇඳ ගාව….පොර ඇස් ලෙඩ දවස්වල ඇහැ වහපු ගෝස් කෑල්ල රයිස් කුකර් එකේ පියන උඩින් තියලා…

ගෝත අත්තියා ඒක බලන්නෙ නැතුව පියන වහලා….හම්බේ ඉතිං බත් එකත් කල්පයාගේ කබ පිරුණ ගෝස් කෑල්ලත් අපි උයලා….

ඕක දැකපු ගමන් කෑම එක නහුතෙටම එපා වුනා….කොච්චර බඩගින්නෙ හිටියත් එලියෙන් කෑම ගෙනල්ලවත් කන්න නිකමටවත් හිතුනෙවත් නෑ….මාරම අප්පිරියාවක්… කොටින්ම කියනව නම් අපි තව සති දෙක තුනක් යනකම් ආයෙ ඉව්වෙ නෑ

රත්තනපිටිය බෝඩිම-2

ගොඩ දෙනෙක් කියපු නිසා බෝඩිමේ තව සිද්දි ටිකක් ලියන්න හිතුනා….

බෝඩිමේ අයිති ඇන්ටි හිටියේ පිළියන්දල… මාසෙකට පාරක් තමා ඇන්ටි එන්නෙ සල්ලි එකතු කරන්න…ඇන්ටි ඇත්තටම දන්නෙ නෑ බෝඩිමේ කීයක් ඉන්නවද කියලා…තුන් දෙනෙක් ඉන්න පුළුවන් කාමරෙක හය හත් දෙනෙක් ඉන්නවා..ඇන්ටි ගනන් කියලා තිබුනේ එක එක කාමරෙට… අපේ කාමරෙ මාසෙට 6,000යි..ඒ දෙන්නෙකුට ඉන්න පුළුවන් කාමරයක්…ඒත් අපේ කාමරෙ හතර දෙනෙක් හිටියා…එතකොට එකෙක්ට වැටෙන්නෙ 1,500යි… ඇන්ටිට ඉන්න උන්ගේ මූනු මතකත් නෑ…ඇන්ටි ඕවා දන්නෙ නෑ… අහළ පහළ ගෙවල් උන් ඒක දන්නවා.. ඒත් කවුරුත් ඇන්ටිට ඕවා කියන්න ගියේ නෑ අපිත් එක්ක ෆිට් නිසා…..

එක අතකින් සමීරයා විතරයි හරියට හිටියේ…ඒ කාමරෙ පොර විතරයි….පොර දොරේ බෝඩ් එකක් ගහන් හිටියේ
“කරුණාකර නිශ්ශබ්දව හැසිරෙන්න” කියලා….ඕක ඉස්සර කොල්ලොන්ට පේන්න බෑ…මුලටම නැගිටින එකාගේ වැඩේ උනේ ඕක ඉරලා වීසී කරන එක… සමීරයා ඒක හැමදාම ගහනවා…අපි හැමදාම ඉරලා වීසී කරනවා.. පොර හැදුනෙත් නෑ…අපි හැදුනෙත් නෑ… සමීරයා කියන්නේ වෙනම පරිච්ඡේදයක්…ඒක පස්සෙ කතා කරමු…

ඉතිං හැම මාසෙම පළවෙනි සතියේ ඉරිදා උදේට ඇන්ටි එනව සල්ලි එකතු කරන් යන්න…
ඇන්ටි එනකොට මුලු ගමම දන්නවා ඇන්ටි එනව කියලා…අන්කල්ගෙ හුචක්කු වෑන් එකේ සද්දෙ නිසා….ඒ වෑන් එකේ මොකෙක් හරි වැදුනොත් මැරෙන්නෙ පිටගැස්ම හැදිලා… එච්චරටම මලකඩ

ඒ බර කරත්තෙ සද්දෙ එනකොටම හොරාට නැවතිලා ඉන්න සෙට් එක ටග්ගාලා ටොයිලට් ඇතුලට ගිහින් දොරවල් ලොක් කර ගන්නවා…ඇන්ටි යනකන් එලියට බහින්නෙ නෑ…

මේ සිද්දිය වෙච්ච දවසේ උදේ ඇන්ටි ආවා උදෙන්ම සල්ලි එකතු කරන්න… එදා වෙද්දි මහපොළ වැටිලා තිබුනේ නැති නිසා ඇත්තටම නැවතිලා ඉන්න කොල්ලො ටිකකටත් සල්ලි හොයා ගන්න බැරුව ටොයිලට් අස්සෙ රිංගලා…..

බෝඩිම පටන් ගත්ත මුල් දවස්වල ඉඳලා මම හිටපු නිසා ඇන්ටි මාත් එක්ක ෆිට්..

එදා උදේ ඇන්ටි මට ඇවිල්ලා කියනවා…

“අනේ පුතේ ඊයෙ රෑ ඉඳලා අංකල්ට බඩේ අමාරුවක් හැදිලා….දැනුත් පොඩ්ඩක් ටොයිලට් එකට යන්න ඕන කියනවා…පුතාලගෙ බාත්රූම් එකේ විතරයි නෙ කොමොඩ් එකක් තියෙන්නේ…අන්කල්ට අනිත් ටොයිලට් එකක වාඩි වෙන්න අමාරුයි….පොඩ්ඩක් බාත්රූම් එක පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්ද කියල ඇහුවා…..

ඇන්ටි එහෙම කියද්දි මම අන්කලයා දිහා බැලුවා….පොර ඇඹරී ඇඹරී ඉන්න හැටි දැක්කම මට හොඳටම දුක හිතුනා…කන් දෙකත් රතු වෙලා…මූනෙන් දාඩිය බේරෙනවා…

තුශාරි එක එහා පැත්තේ කඩෙන් කොත්තු කන අපිට අන්කල්ගෙ වේදනාව හොඳට තේරෙනෙව… බඩ දඟලගෙන මුලු බඩම කළඹවාගෙන ඒ වේදනවා අපි හැමෝම දන්නවා…අපි ඒ වේදනාවට සියුම්ව ආදරේ කලා…. ඒත් අංකලයාගේ වයසත් එක්ක පොර හිටියේ ඒකට ආදරෙ කරන්නවත් ඉවසන් ඉන්නවත් වයසක නෙවෙයි….

මම “හා ඇන්ටි එන්න… පුළුවන්” කියලා කිව්වට පස්සෙ තමා මතක් උනේ අපේ ටොයිලට් එකේ අත්තියයි, පන්නයි, කැලුමයි හැංගිලා ඉන්නව කියලා….

ඒක ඔලුවට ගිය ගමන් මටත් හීන් දාඩිය දාන්න ගත්තා…ඇන්ටි දැක්කොත් නෝන්ඩි හතයි….අන්කල්ට දොර ඇරලා යන්නෙ දුන්නෙ නැත්නම් අපිට කාමරේ හෝදන්න ලයිසෝල් ගන්න බෝඩින් ගාස්තු වගේ තව ගාණක් ගෙවන්න වෙනවා….

අපේ වෙලාවටම ඇන්ටි බෝඩිමේ අනිත් පැත්තට ගියා සල්ලි එකතු කරන්න…

මම ෆුල් අසරණ වෙලා… අන්කල් ගේ මූණ බැලුවා… පොර මගේ දිහා බලන් හිටියේ
” තෝ මොන $%6ද #&$&කෝ කරන්නෙ දොර ඇරලා දීපන් වගේ” කියන බැල්මට් එකක්…

මම දොරට තට්ටු කරලා අරුන්ට එන්න කිව්වා….උනුත් ඒ වෙලාවෙ කරුමෙට කියන්නෙ පොඩි ගල්ශෝට් තුනක් ඇඳන් හිටියේ…උන් තුන් දෙනා එලියට එද්දිම අන්කල් මගේ මූණ දිහා අමුතුම බැල්මක් දාගෙන ඇතුලට දිව්වා….අරුන් තුන් දෙනා කොහොමහරි දඩ බඩ ගාලා ඇන්ටිට පේන්නෙ නැති වෙන්න එලියට පැනගත්ත…

අන්කලයා දැන් පැයක් විතර තිස්සෙ ඇතුලේ….පොර එන පාටක්වත් නෑ…එලියට ඇහෙන සද්දෙන් තේරුනේ ටොයිලට් එක හෝදනව වගේ සද්දයක්…එතකොට මට තේරුනා හත් පොලේම ගාගෙන කියලා

පොර පව් කියලා හිතුන නිසා මම දොරට තට්ටුවක් දාලා ඇහුවා අන්කල් කොහොමද කියලා….

පොර දාඩිය දාගෙන දොර ඇරියා…

අම්මටසිරි මට ඒ ගඳ තාම මතකයි…. මොනාද ඕයි කෑවෙ කියලා අහන්න හිතුනත් ඒක එහෙම අහන්න හොඳ වෙලාවක් නෙවෙයි නිසා මම සද්ද නැතුවම හිටියා…..

“නෑ පුතේ මේ ටොයිලට් එක හොඳටම ජරා වෙලානෙ…මම ඒක හෝදන්න ගත්තා….පොර අහිංසක විදියට බිම බලාගෙන කිව්වා…. මට තවත් දුක හිතුනා…

මම කිව්වා “අන්කල් යන්න….මම හෝදලා දාන්නම් කියලා”

එදා ඉඳලා අන්කල් සල්ලි එකතු කරන්න ආවම මගේ මූණවත් බැලුවෙ නෑ…මාව දැක්කම අහක බලන් යනවා… එක්කො පොරට ලැජ්ජ ඇති මගේ දිහා බලන්න…

නැත්නම් පොර හිතන්න ඇති අර පොඩි කලිසන් තුනක් ඇඳන් කොල්ලො තුන් දෙනෙක් ටොයිලට් එකේ හිටපු නිසා මම සීන් එකේද දන්නෙ නෑ කියලා…. 😂😂😂

කොහොම උනත් එකක් නම් මට ශුවර්….පොර ඔය කතාව ඇන්ටිට ලොවෙත් කිව්වෙ නෑ ❤️

අහස

අහසත් හරියට
අම්මයි තාත්තයි වගේ
පසොළොස්වක දවසට
හඳෙන් එළිය දෙනවා
අමාවක දවසට
තරු වලින් එලිය දෙනවා

ඉඩෝරයක් ආවොත්
ඒක ඉවර කරන්න
වැස්ස ගෙනත් දෙනවා….
තද වැස්සක් ආවොත්
ඒක ඉවර කරන්න
ඉර ගෙනත් දෙනවා

ආදරයක්
ඉවර කරන්න
නැවතීමක් තියන්න
අපි හේතු හොයන කාලෙක

සතයකවත් දෙයක්
බලාපොරොත්තු නොවී
නොනිමි
සෙනෙහසක්
ආදරයක්
රැකවරණයක්
දීලා
ජීවිතේට
අරුතක් දුන්නා

අම්මා 3- කොටස

Amma - අම්මා - Home | Facebook

පොඩි කාලේ අම්මගෙන් බැනුම් අහගෙන, ගුටි කාගෙන (නිල් පාට පනාවෙන් ගහන්නේ), අඬා ගෙන ඉස්කෝලේ හොම්වර්ක් කරද්දී වදයක් විදියට දැනුනත් ඒ කරපු ඒවායේ අගේ තේරෙන්නේ අද…..කාටවත් අත පාලා පීච්චන් වෙන්නේ නැතුව කොන්ද කෙලින් තියන් වැඩ කරන තැනට අපිව ගෙනාව….

අම්ම විතරක් නෙවෙයි…තාත්තා තමයි කොඳු නාරටිය වගේ හිටියේ…..

අම්මලාගේ ආදරේ වගේ නෙවෙයි තාත්තලාගේ ආදරේ…..ඒක මාර වෙනස්…අම්මලාගේ ආදරේ අපිට ඇස් දෙකට පෙන්න තියෙනවා…එක හොඳටම දැනෙනවා….ඒත් තාත්තලාගේ ආදරේ අපිට කවදාවත් ඇස් දෙකට පෙන්නේ නෑ…ඒ වුනාට ඒක මහා සාගරයටත් වඩා ලොකුයි….තාත්තගෙන් මම ජීවිතේ හදා ගත්ත හැටි මම පස්සේ කියන්නම

තාත්තා අපි ඉස්කෝලේ යන කාලේ ගෙදර රෙස්ටුරන්ට් එකක් පටන් ගත්තා…..ඒකේ කෑම දුන්නේ විදේශිකයන්ට විතරයි…..පටන් ගත්ත මුල් දවස්වල දෙන්නම ටිකක් බිසී වුනා….ඒ දවස්වල ඉන්ටර්නෙට් නෑ නේ අපිට…ඉතින් අම්මයි තාත්තයි රෙසිපි පොත් හොයාගෙන ඒ දෙන්නගේ එක්ස්පීරියන්ස් දාලා වැඩේ කරගෙන ගියේ…..

තාත්තා බිසී උන නිසා අපි ඉස්කෝලේ ඇරිලා හවස් වෙනකම් හිටියේ ලොකු තාත්තලාගේ ගෙදර….තාත්ත වැඩ ඉවර උනාම හවස රෑට ඇවිත් අපිව එක්කන් යනවා….ලොකු තාත්තයි ලොකු අම්මයි කියන්නේ අපිට දෙවෙනි අම්මයි තාත්තයි වගේ…කවදාවත් අපි ලොකු තාත්තා ලොකු අම්ම කියල කතා කරලා නැ….ලොකු තාත්තට අපි කියන්නේ තාත්තාත්ති, ලොකු අම්මට අපි කියන්නේ මමාමි කියල..
.
අද අපි තුන් දෙනා (මම,අයියා,මල්ලි) තැනක ඉන්නවනම් ඒ ගෞරවයෙන් 50%ක් යන්න ඕන ඒ දෙන්නට….වෙන පවුල් වල නම් ගොඩක් වෙලාවට ලොකු තාත්තට එහෙම මල්ලිගේ ළමයිට සලකනවානම් සලකන්න වෙන්නේ හොරෙන්….ඒත් අපේ ලොකු අම්මා එයාලගේ ළමයින්ට කන්න තියෙන එක හරි දෙනවා අපේ බඩ ගින්න නැති කරන්න….(ඒ දෙන්න ගැන මම වෙනම කතාවකින් කියන්නම්)

ඉතින් තාත්තා අපිව රෑ වෙලා එක්කන් යන්න ආවත්, අම්මා කොච්චර මහන්සියෙන් හිටයත් අපිව ආදරෙන් පිලිගන්නවා…..අම්මා රෑ ජාමේ වෙනකම් රෙස්ටුරන්ට් එකේ වැඩ ඉවර කරලා…ආයේ ඊළඟ දවසේ උදේ පාන්දරින් නැගිටිනවා අපි තුන් දෙනාගේ වැඩ කරන්න

අම්මා කවදවාත් කම්ප්ලේන් කරලා නැ ඒවා කරන්න වෙන එක ගැන….ඉස්සර කොටසක කිව්වා වගේ අපි ඒ දේවල් ඒ දවස්වල අගය කරලත් නැ…..

අම්මා මාරම යකඩ ගැහැනියක්…..එයාට ඔහොම වැඩ කරන්න ශක්තියක් ආවේ කොහොමද??? එයාගේ එකම මෝටිවේෂන් එක උනේ අපි තුන් දෙනා…එයාට එයා ගැන බලන්න වෙලාවක් තිබුනද???

ඒ දවස්වල අපි මාර මෝඩයි….අම්ම ඉටු කරපු යුතුකම් අපි අයිතිවාසිකමක් විදියට සැලකුවේ……

අම්ම උයන කෑම මාරම රසයි….ඉස්සර මගේ යාළුවො, අයියගේ යාළුවො, මල්ලිගේ යාළුවො එනවා අම්මගේ කෑම කන්න…වැඩිපුරම එන්නේ මගේ යාළුවො තමා…ඒකත් එක්කෙනා දෙන්න නෙවෙයි එන්නේ..20-30 එන්නේ….කී දෙනෙක් ආවත් අම්මා තනියම උයලා උපරිමෙන්ම සලකනවා…

ඒත් දැන්….. අපි ගෙදරට යාළුවො එක්කෙනා දෙන්න ගෙන්න ගන්නත් කලින් හිතනවා….

කැම්පස් ගිහිපු මුල් කාලේ හැම සති අන්තෙටම මම වැලිගම ගෙදර ආවා.. මම ගෙදර එනවා කියලා දැනගත්තම ගෙදර මොන ආර්ථික ප්‍රශ්නයක් තිබ්බත් මම කැමති මොනවමහරි ස්පෙෂල් කෑමක් හදනවා….එයාට මොනවත් ගන්න සල්ලි නැත්නම් අඩුම තරමේ ජෙලි පැකට් එකක් හරි හදනවා…..

අම්මා මේ සලකපු විදිය අපිට වචන වලින් විස්තර කරන්න අමාරුයි කියල මම දන්නවා…ඒත් අම්මා ඒ කරපු දේවල් කවදාවත්ම අමතක වෙන්නේ නැ….ඒවායේ ණය කවදාවත් ගෙවල ඉවර කරන්නත් බැ

සති අන්තේ ගෙදර ආවම අම්මා වැඩිය කැමති නෑ අපි එලියට යනවට….ඒ වුනාට අපි කැමති උනේ එලියට ගිහින් යාළුවො එක්ක කාලේ ගත කරන්න… ඒක නම් මම දැන් දකින්නේ ඒ වයසේ වැරැද්ද කියල….
අම්මට ඕන උනේ අපිත් එක්ක වෙලාව ගත කරන්න….අපිට ඕන උනේ යාළුවො එක්ක වෙලාව ගත කරන්න…අම්මා ඒ දවස්වල අපෙන් ඉල්ලුවේ වෙලාව විතරයි…අපිට ඒකවත් හරියට දෙන්න බැරි උනා අම්මා වෙනුවෙන්….

එත් කල් යද්දී යද්දී අපිට මේක තේරුම් ගන්න පුලුවන වෙනවා…පස්සේ පස්සේ අපි නිවාඩුවට ගෙදර ගියාම ගෙදරින් එලියට බහින්නේත් නැතිව හිටියා…ඒක එක අතකට පරිණතකම වෙන්න ඇති…අපි පරක්කු වෙන්න කලින් එක තේරුම් ගිය එකත් ලොකු දෙයක්…….

අම්මා අපෙන් මොනවමහරි බලාපොරොත්තු උනා නම් බලාපොරොත්තු උනේ එයා වෙනුවෙන් පොඩි වෙලාවක් විතරයි……

අපි අපේ ජීවිත අම්බානක සංකීර්න කරගෙන ඉවරයක් නැති රේස් එකක දුවද්දී එයා අපෙන් බලාපොරොත්තු උනේ පොඩි ඇටෙන්ෂන් එකක් විතරයි…..හවස තේ එක බොනකොට එයා එක්ක වාඩි වෙලා පොඩ්ඩක් කතා කරන්න….කෑම කද්දී එයා එක්ක පොඩ්ඩක් කතා කරන්න…ඒවා තමා එයාට අපෙන් ඕන වුනේ

මට මතකයි දවසක් මම නිවාඩුවට ගෙදර ගිහින්…හවස තේ එක බොන්න මායි අම්මයි එළියේ වාඩි වෙලා කතා කර කර හිටියා….මම තේ එක බොන ගමන් අම්මා කියන දේවල් වලට වඩා වැඩි අවධානයක් දීලා තිබුනේ මගේ ෆෝන් එකට…..එයාට එකට මාර අප්සට් ගියා…..

“ඔයා එන්නෙත් සතියට දවස් දෙකයි…එහෙම ඇවිල්ලත් ෆෝන් එකෙමයි…..

මට ඒ කතාව හොඳටම හිතට කා වැදුනා…එයාල වයසට යන්න යන්න අපෙන් ඉල්ලන ඇටෙන්ෂන් එක වැඩි වෙනවා…..එයාල අපි පොඩි කාලේ අපිට දෙන්න පුළුවන් උපරිම අවදානය දුන්න…ඇයි අද ඒක අපිට දෙන්න බැරි?

මතු සම්බන්දයි

සිංහ බා

ලොක්කගේ පැල්පත: සිංහ කේසර

කොළඹ පාරවල් ඔක්කොම පාලු වෙලා…මූසල වෙලා ගිහින් වගේ….
තනියම ඉඳල කම්මැලි නිසාම මම බැල්කනියට ආව..
බැල්කනියට ආවම එන මුහුදු හුළඟ මාව පොඩි කාලෙට අරන් ගියා…වැලිගම මහා ගෙදර දෙවෙනි කාමරේ ජනේලේ ඇරියම එන ඒ මුහුදු හුළඟට මම හැමදාම ආදරේ කළා…ඒ හුළගේ මොකද්දෝ ලෙන්ගතුකමක් ගැවිලා තියෙනවා….මුහුද දිහා බලන් හිටියත් ජීවිතේ තියෙන ප්‍රශ්න ඔක්කොම ටික වෙලාවකට අමතක කරන්න පුලුවන්….
ඉක්මනට ගිහින් තේ එකකුත් හදාගෙන ආයේ බැල්කනියට එනකොට මේසේ උඩ තිබ්බ සිගරට් පැකට් එකට ඇහැ ගියා…..

සීතල හුළඟ, මුහුදේ සද්දේ, කිසිම සද්ද බද්දයක් නැති මහ පාර ඔක්කොම මගේ මොළේට සිග්නල් එකක් දෙන්නේ එකක් බීපන්…එකයි නේ එක අවුලක් නෑ….එත් බොන්න හිතෙන්නෙත් නෑ…..

මොන මගුලක් ද…නෑ මම අද බොන්නේ නෑ….

ආයේ ඇතුලට ගිහින් ලැප්ටොප් එකත් අරන් ආවා… අම්මගේ කතාවේ තුන්වෙනි කොටස ලියනවා කියල හිතා ගෙන..ඒක ලියන්න හිතෙන්නෙත් නෑ………

එලියට වෙලා සින්දුවක්වත් අහන්න්න ඕන කියල හිතුනු නිසා “සිංහබාහු” කතාවේ “ගල් ලෙන බිඳලා” සින්දුව දැම්ම….ඒ සින්දුව යද්දී මගේ මතකය 2011ට ගියා…

මම කලින් වැඩ කරපු ඔෆිස් එකක කුමාරව මතක් උනා…කුමාර වැඩ කලේ සිකුරිටි විදියට…පොර මම ඔෆිස් ගිහිපු දවසේ ඉඳලම මාත් එක්ක හොඳටම ෆිට්…ගෙවල් තිබුනේ රත්නපුරේ පොඩි ටවුන් එකක….පොරට අවුරුදු 50ට විතර කිට්ටුයි….වයිෆ් අවුරුදු ගානකට කලින් සවුදු ගිහින්…..අවුරුදු 15න් කිසිම ආරංචියක් නෑ..කුමාරනං කියන්නේ එයාට එහෙ වෙන පවුලක් ඉන්නවා කියලා ආරංචියක් ආව කියලා

කුමාර මෙහෙ ළමයි දෙන්න එක්ක මෙහෙ තනි උනා…පොරට වෙන කසාදයක් කර ගන්න හිතුනෙත් නෑ කිව්වා….ඒ දවස්වල කෙල්ලට අවුරුදු 19 කොල්ලට 17යි….කුමාර ළමයි දෙන්නට පන ඇරලා ආදරේ…එකෙනුත් වැඩියම ආදරේ කෙල්ලට….රස්සාව කොළඹ කලාට පොරගේ ඔලුව හිත ඔක්කොම තිබුනේ රත්නපුරේ…මේ කෙලලා යාන්තම් O /L පාස් උනා…කුමාර ඒ දවසේ හිටියේ පුදුම සන්තොසෙකින්..ඔෆිස් එකේ වැඩ කරන හැමෝටම කේක් ගෙනල්ලත් දුන්නා..

පොර වැඩ කලේ කොළඹ නිසා ළමයි දෙන්න හිටියේ එයාගේ අක්කා එක්ක…නිවාඩුවක් ලැබුණු හැම වෙලේම කුමාර ගෙදර දුවනවා

බදාදා දවසක උදේ ඔෆිස් ගිහින් මම සිකුරිටි පොයින්ට් එක ඇතුලට ඔලුව දාල ගුඩ් මොර්නින්ග් කිව්වා….වෙනද එන කටහඬ නෙවෙයි….අද හිටියේ විජේරාම….
මම විජේරාමගෙන් ඇහුව කෝ කුමාර කියලා…..
ආ…සර් පොර ඊයේ හවස හදිස්සියක් කියල ගෙදර ගියා…මමත් ඒක ඒ වෙලාවේ වැඩිය ඔලුවට ගත්තේ නැ…

දවස් තුනක් ගියා එත් පොරගෙන් සද්දයක් නැ…මොකක් හරි කරදරයක්ද දන්නේ නැ කියලා මට හිතුනා පොරට කෝල් එකක් දෙන්න………

පොරගේ කටහඬ හොඳටම අවුල් වෙලා වගේ…එයා කියපු වචන ටික මට තාම එහෙම්මම මාතකයි

සර්…මගේ මැණික මාව දාල පැනල ගිහින්…..මගේ ලෝකෙම කඩන් වැටිලා සර්…..ඇයි මෙකි මට මෙහෙම කලේ???මම හිතුවේ කවදාහරි මට බැරි වෙච්ච දවසක මේකි මාව බලා ගනියි කියල….කොල්ල ඉන්නවා තමා සර්..ඌට මම ගැන ගානක්වත් නෑ…මම නිවාඩුවට ගෙදර ආවාම මෙකි තමා මට කෑම හදල දෙන්නෙත්…මගේ රෙදි ටිකත් ඔක්කොම හෝදලා දීලා ඔක්කොම හොයල බලන්නේ මේකි…ගෙදරින් ගිහින් දැන් දවස් හතරක් වෙනවා තාම පෝන් එකක්වත් දුන්නේ නෑ…මේකිට ඒ තරමටම මාව එපා වෙන්න මම මොකක්ද මේකිට කරපු වැරැද්ද??? මෙකි ආයේ ඒවිද සර්??සර්ට පුලුවන්ද මට උදව් වෙන්නේ මේකිව හොයා ගන්න……

කුමාර ඉතින් කොහොමද හරියටම දන්නේ දුව පැනල ගිහින් කියල???
එක දිගට කුමාර කියවගෙන යද්දී මම බාධා කළා

හන්දියේ වීල් පාක් එකේ කොල්ලෙක් එක්ක මේකිගේ සම්බන්දයක් තියෙනව කියල මට දෙන්නෙක් තුන්දෙනෙක් කියල තිබුනා,,එක ගැන මම ඕකිට බාන්න සර්….මම කැමති උනේ නැත්තේ සර් ඌ මුකුත් ඉගෙන ගත්ත හාදයෙක් නෙවෙයි….

ඔය අස්සේ බොස් මගේ නම කියල කතා කරපු නිසා මම ෆෝන් එක තියල ටග්ගාල බොස් ගාවට ගියා…ඔෆිස් එකේ වැඩත් එක්ක මටත් එක අමතක වෙලා ගියා
හවස ගෙදර ආවම මම ආයේ කුමාරට කෝල් එකක් දුන්නා

මම ආයේ ඔෆිස් එන්නේ නෑ සර්…මට දැන් ඇති…මම මේ ඔක්කොම කලේ මුන් දෙන්න වෙනුවෙන් නේ සර්..දැන් මේකිත් මාව දාල ගියා…කොල්ලත් දැන් පතලක වැඩ….මම දැන් මෙහෙට වෙලා ඉන්නවා….මම එන්නම් දවසක සර්ව බලල යන්න….මෙකි ආයේ මොන දීපන්කරේක ගිහින් ආවත් මම භාර ගන්නවා….

එක තමාතාත්තලාගේ ආදරේ කියන්නේ…

ළමයි දෙන්න ගාව මුල ඉඳලම කුමාර හිටියනම් ඔය තත්වේ වෙනස් වෙන්නත් තිබුනා…අම්මා තාත්තාගෙන් ඒ බලාපොරොත්තු වෙච්ච සෙනෙහස නැති උනාම ඔහොම වෙන්න පුළුවන්….මේ කෙල්ල පැනල ගිහිපු එක මම සාධාරණිකරණය කරන්න හදනවා නෙවෙයි…කුමාරත් අසරණයි….පොර ඔහොම කොළොඹ ඉඳන් කරන් ඔට්ටු වුනේ මුන් දෙන්න වෙනුවෙන්….අන්තිමට උන් දෙන්නත් නෑ…පොරත් හරියට අපේ කාලේ පටාචාරා කෙනෙක් වගේ

සිංහබා සින්දුව පොරටම ලියපු එකක්…අහල නැති අය ඉන්නවනම් වචන එක්කම අහන්න….පණ වගේ ආදරය කරපු තමන්ගේ පවුලම නැති උනාම මොන වගේ හැඟීමක් මිනිහෙකුට දැනෙන්න පුලුවන්ද??? තමන්ගේ ජීවිතේම කර ගත්ත දුව තමන්ව දාලා ගියාම මිනිහට මොනවා හිතෙන්න ඇද්ද…..

ගල්ලෙන බිදලා ලෙන්දොර ඇරලා

සිංහබා සිංහබා සිංහබා

මා සොදුර මා සොදුර මා සොදුර
සිංහ සීවලී මා ප්‍රිය දියණිය
ගල්ලෙන බිදලා ලෙන්දොර ඇරලා
ගොසින් සැමදෙන නැතේ කිසිවෙක්
මම දැන ගතිමි මම සැක කලෙමි

සිංහබා සිංහබා සිංහබා

ලෙන තුල නොවෙති
පෙරලා නොඑති
මම දැන ගතිමි මම සැක කලෙමි
සුරතල් දියණිය මොලකැටි වදනින් මා සනසන්නිය
අහර පිසන්නිය
සුරතල් දියණිය මොලකැටි වදනින් මා සනසන්නිය
අහර පිසන්නිය

කවන්නිය පොවන්නිය මා ගැන බිය වන්නිය
වනයේ දුකක් විද අසන්නිය සොයන්නිය

කවන්නිය පොවන්නිය මා ගැන බිය වන්නිය
වනයේ දුකක් විද අසන්නිය සොයන්නිය

ඈත් ගොසින්ය ඈත් ගොසින්ය
ඇයි සුදු දුවනියෙ නුඹවත් නොසිටියෙ

ඇයි සුදු දුවනියෙ නුඹවත් නොසිටියෙ
සොහොයුරානම් ඔල මොල ගති ඇත නුඹ මෙන් මෘදු නැත
සොහොයුරානම් ඔල මොල ගති ඇත නුඹ මෙන් මෘදු නැත
ඔහුගේ අණටද කීකරු වූයේ පෙරලා එන්නෙද ඔහුගෙන් ගැලවී
ඔහුගේ අණටද කීකරු වූයේ පෙරලා එන්නෙද ඔහුගෙන් ගැලවී

නිමි

අම්මා- 2 කොටස

අපේ අම්මගේ ජීවිතේ ගැන එක සිංදුවකින් කියන්න පුළුවන් මේක තමා හොඳම සිංදුව…

ගමට කලින් හිරු මුළුතැන්ගෙට වඩනා
ඒ හිරු එළියේ නැණ මල් පොඩි පිපුණා

ඒ මල් සුවඳේ අද ලොව්තුරු සුව විඳිනා
කලා වැවේ නිල් දියවර අපෙ අම්මා

රෑ කළුවර අරගෙන දරුවන් එනතුරු
සිත නෑ නිවන් දකින්නේ

රෑ කළුවර ඇවිදින් ඉකිබිඳ හැඬුවත්
නෙත නෑ නිදි විඳ ගන්නේ
හෙට අරුණට සැරසෙන තව දවසක් ගැන
නින්දේ සිහින දකින්නේ
මහමායාවෙනි කවදාදෝ ඔය නෙත්
දරු සෙනෙහසින් මිදෙන්නේ

වෙල් දෙණි වල ඇවිදින දෙපා රිදෙන විට
විහඟ ගීත බණ පද වේවා
බෝ මළුවක ඇවිලෙන පහන් වැටක් සේ
තුන් සිත නිවී සැදේවා
මතු උපදින සසරේ විසාකාව වී
මෙත් මග නෙත් හමු වේවා
ඇත් රැජිණියනේ ඔබෙ නැලැවිළි ගීතය
ලොවම නිවන කවියක් වේවා

මේ සින්දුව හරියට අපේ අම්මටම ලියපු එකක් කියල මට හැමතිස්සෙම හිතෙනවා

ඉස්සර අපි පොඩි කාලේ ඉස්කෝලේ යද්දී අම්මා උදේ නැගිටින්නේ 4.30ට විතර…අපේ මහා ගෙවල් තිබුනේ වැලිගම…ගෙදර ඉඳන් ඉස්කෝලෙට කි.මි17ක් විතර තියෙනවා..උදේ පාන්දර නැගිටලා කෑම හදන්න පටන් ගන්නවා…..අම්මා ඉස්සර ඉඳලම වැඩ පටන් ගන්නේ උදේට ගුවන් විදුලි සේවයේ පිරිත් දාලා….

ඒ දවස්වල දැන් වගේ රේඩියෝ චැනල් ගොඩක් නැ…හැම ගෙදරම වගේ දන්නේ ගුවන් විදුලි සේවය….උදේ පාන්දර ප්‍රෝග්‍රෑම් එකක් තිබුනා “සුභාරතී” කියල…එකේ සද්දේ තමා ඒ දවස්වල ඉවසන්නම බැරි….

අම්මා ඉස්සෙල්ලම උදේට නැගිට්ට්වන්නේ අයියාව…අයියා උදේ 5.ට, මාව උදේ 5.15ට මල්ලිව උදේ 5.30ට…..තුන්දෙනාටම එකම වෙලාවට තේ හදන්නෙත් නෑ. නැගිටින වෙලාව බලලා වෙන වෙනම තේ හදන්නේ…ඇයි අපිට ඒ දවස්වල ඔය වගේ පොඩි පොඩි දේවල් නෝටිස් උනේ නැත්තේ??? වයසේ වැරැද්දද නැත්නම් අපි අපේ අයිතිවාසිකමක් කියල හිතුවද???

උදේට අම්මා අපිව නැගිට්ටවන එකත් හරිම ආදරෙන් කලේ… තේ එක හදා ගෙන ඇඳ ගාවට ඇවිත්….ආදරෙන් “පුතේ නැගිටින්න්න ඉස්කෝලේ යන්න තියෙනව” කියලා මුනට කිස් එකකුත් දීලා තමා අපිව ඇහැරවන්නේ…….

අයියාව ඉස්සෙල්ලම නැගිට්ට්වන්නේ එයා ලෑස්ති වෙන්න මාර වෙලාවක් ගන්න නිසා…එය නිසා තම අපිට ඉස්කෝලේ යන්න පරක්කු උනොත් පරක්කු වෙන්නේ…

අපි ලෑස්ති වෙන්න මූණ කට හෝදගෙන එලියට එද්දී…. සාලේ තියෙන කවිච්චියේ අපි තුන් දෙනාගේම එදාට අඳින්න තියෙන ෂර්ට්ස් තුනයි ( අයියගේ ෂර්ට් කොලර් එකේ K අකුර, මගේ ෂර්ට් එකේ I අකුර, රවී ගේ ෂර්ට් එකේ R) ඒ තුනම අයන් කරලා, කලිසම් තුනත් යන් කරලා, බැනියම්, අන්ඩර් වෙයාර්, මේස් කුට්ටම් වෙන වෙනම තියලා, සපත්තු දෙකත් පොලිෂ් කරලා….

හැම ඉරිදාම හවස අම්මා ෂර්ට්ස් 15යි, කලිසම් 9යි අයන් කරනවා…..

අම්මා කරපු මේ වැඩ වල ණය අපිට ආත්ම ගණනක් ගියත් ගෙවල ඉවර කරන්න බැරි වේවි….අපි ඒ දවස්වල අම්මා කරපු මේ දේවල් අගය කරපු නැති එක නම් මාරම පවක්….කෝ දෙන්න අම්මේ මම කර ගන්නම් කියල පොඩි කාලේ කිව්වේ නැත්තේ ඇයි????කෑම එක පොඩ්ඩක් පරක්කු උනාම මූණ අමුතු කර ගත්තේ ඇයි???අම්මා තනියම නේද කරන්නේ අපි උදව් වෙන්නම් කියල කිව්වේ නැත්තේ ඇයි???අම්මට මහන්සිද කියල ඇහුවේ නැත්තේ ඇයි???? ඒවා ගැන මතක් වෙද්දී දැන් නම් මහා කාලකන්නි හැඟීමක් එන්නේ……

පොඩි දවස්වල ඉන්ටර්වල් එකේ කන්න බත් ගෙනිච්චේ නැ…ඉන්ටර්වල් එකට කන්න අම්මා මොනවමහරි හදනවා….සමහර දවසට තුන් දෙනාට කෑම ජාති තුනක් හදල ඒවා වෙනම කෑම පෙට්ටිවල දාලා බෑග් එක ඇතුලටත් දානවා….

ඊටපස්සේ තුන් දෙනාම ලෑස්ති වෙලා ආවට පස්සේ සාලේ කවිච්චිය වාඩි වෙලා තුන් දෙනාටම කෑම කවනවා….එකත් ලොකු කතන්දරයක්…..එළවලු තුන හතරක් තියෙනව හැමදාම….අයියා නම් එළවලු ජාති ඔක්කොම කනවා, මම කියනවා අම්මේ මට මේවා දාන්න එපා, මේක දාන්න…රවීත් එහෙමයි….දැන් හිතල බැලුවම තමා කරපු ගොන්කම් තේරෙන්නේ…..

ඉස්කෝලේ ගිහින් ගෙදර ආවමත් එහෙමයි තුන් දෙනාම ආයේ කවිච්චියේ තියාගෙන කෑම කවනවා….

කෑම කාලා ටික වෙලාවකින් තුන් දෙනාම යන්න ඕන අම්මා එක්ක හොම්වර්ක් කරන්න…තුන්දෙනාම ලඟින් වාඩි කරවාගෙන
අම්මි අපේ ඉස්කෝලේ වැඩ ටික කරවනවා….මොනවහරි නොසැලකිල්ලෙන් අපි වැරැද්දක් කලොත් අම්මා ගාව ඉස්සර තිබුනා නිල පාට පනාවක්…ඕකෙන් දෙනවා ෂොට් එකක්…..

අයියට පනාවෙන් ගැහුවම අයියා අඬාගෙන යනවා එතනින්…ටික වෙලාවකින් ආයේ එනවා…මට පනාවෙන් ගැහුවොත් මම අඬාගෙන හොටු පෙරා ගෙනම එතනට වෙලා වැඩ කරනවා…රවීට ගැහුවම පොර අඬා ගෙන යනවා යනවමයි ආයේ ලොවෙත් එන්නේ නැ….ඒ අතින් මම හොඳයි

අපේ අම්මා වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම අම්මා කෙනෙක්……එයාට අපෙන් තොර ලෝකයක් ඒ දවස්වල තිබුනෙත් නැ..තාමත් නෑ

මතු සම්බන්දයි

අම්මා 1 කොටස….

ගෙදර ඉස්සරහ තිබ්බ වතු සුද්ද ගහ නාටු වෙලා ගිහින්….අපි පොඩි කාලේ අම්මා ඔය පැලේ ආදරෙන් බලා ගත්තා…හවසට බුදුන් වඳින්න අම්ම මල් කඩා ගන්නේ ඒ ගහෙන්…

අම්ම ගැන ලියන්නමම හිතද්දී රවී (මල්ලි) එයාගේ බ්ලොග් එකේ එයා අම්ම ගැන ලියපු එකක් මට මතක් වුනා

“මට මෙහෙට හේවිසි හඬක් නම් ඇහෙන්න නැහැ අම්මෙ… ඒත් පල්ලියේ යාතිකා, කෝවිලේ ගීතිකා ඇහෙනකොට මට ගමේ පන්සල මතක් වෙනවා.. සුදු සිල් රෙද්ද ඇඳන් පිච්ච මල් සුවඳක් ඇඟේ තවරන් පෝය දවසට අම්ම ඉන්න හැටි එතකොට මට මතක් වෙනවා.. කොච්චර වැඩ කරලා ආවත්.. මගේ මහන්සිය ආගිය අතක් නැති වෙනවා අම්මේ එතකොට…”

හැමදාම තාත්ත ගැන විතරක් ලියන්නේ ඇයි? ඇයි අම්ම ගැන ලියන්නේ නැත්තේ?

අම්මා කියන්නේ කවදාවත් කියවල ඉවර කරන්න බැරි පොතක්….ඒ පොතේ ඔක්කොම පරිච්චේදවල ලියවෙලා තියෙන්නේ පවුල වෙනුවෙන් කරන කැප කිරීම් ගැන…

මේක අපේ අම්මගේ කතාවම විතරක් නෙවෙයි….හැම අම්මම මේ වගේ තමා….පොඩි පොඩි වෙනස්කම තියෙන්න පුලුවන්…එත් හැම අම්මකෙනේක්ග්ම කතාව ඇතුලේ තියෙන්නේ එකම දෙයයි…………..

අපේ කාලේ වගේ නෙවෙයි, අම්මලාගේ කාලේ…පවුල් ජීවිතේ මොන ප්‍රශ්න ආවත් මොන හැල හැප්පීම් ආවත් ළමයි වෙනුවෙන් ඒවා ඉවසන් පවුල ඉස්සරහට ගෙනිච්ච ඒ පරම්පරාව…ඒකට අපේ පරම්පරාව..හොස්ස ගාවින් මැස්ස යන්න බෑ….පොඩි ප්‍රශ්නයක් ඇති ඔක්කොම ඉවර කරලා දාන්න

අම්ම කසාද බඳින්න කලින් වැඩ කලේ ටීචර් කෙනෙක් විදියට අම්බලන්ගොඩ ප්‍රජාපතියේ…බැන්දට පස්සේ වැලිගම පදිංචියට එන්න වෙන උන නිසා එයා ජොබ් එකේනේ අයින් වෙනවා…ඒක තමා එයාගේ පලවෙනි කැප කිරීම…

(අම්මා රස්සාවෙන් අස් වෙච්ච එකේ ලොකුම වාසිය ලැබුනේ අපි තුන්දෙනාට…අයියාටයි,මටයි,මල්ලිටයි…ඒ වුනාට කසාද බැන්දම රස්සාවෙන් අයින් වෙච්ච එකට අපි ඒ දවස්වල සතුටු උනාට, අපේ සතුට හරිම ආත්මාර්ථකාමීයි…අම්මා ඒ කරපු කැපකිරීම අපි හරියට අගය කලේ නැ කියල මට හිතෙනවා)

අපි මේ දැන් ඉන්න ජෙනරේෂන් එක දිහා බැලුවම නම් මට කියන්න තියෙන්නේ කසාද බැන්දා කියලා, ළමයි හැදුවා කියලා ජොබ් එකෙන් අයින් වෙන්න හොඳ නෑ…හැමතිස්සෙම මතක තියා ගන්න ඕන තමා හිසට තම අතමය සෙවනැල්ල කියලා..මේක මගේ පෞද්ගලික මතය විතරයි…..

අම්මා එයා කැමති ඔක්කොම දේවල් ඇත ඇරලා වැලිගමට ඇවිත් අලුතෙන්ම ජීවිතේ පටන් ගත්තා තාත්තා එක්ක..ඒ දෙන්න කසාද බැන්දේ 1983දී….අක්කව හම්බවෙන්නේ 84දී…අක්ක ඉපදෙද්දීම අපිව දාලා යනවා… ඊටපස්සේ අයියා 85දී මම 87දී මල්ලි 89දී…. ඒ කාලේ ජේවීපී කලබල වැඩිම කාලේ…අපි තුන් දෙනාම පොඩියි… ජේවීපි එකෙන් ගේ ඇතුලේ ලයිට් දාන්න දෙන්නේ නැති නිසා අම්මා කරලා තියෙන්නේ ගෙදර ජනෙල්, කවුළු ඔක්කොම ඇතුලෙන් රෙදි දාලා වහල එක ලයිට් එකක් දාලා….කොහොම හරි ඒ කාලේ දෙයියන්න්ගෙන් පිහිටෙන් පන්න ගත්තා…

ඊටපස්සේ තමා අම්මගේ හොඳම කැප කිරීම් ටික පටන් ගන්නේ…

මතු සම්බන්දයි…..

බ්ලොග් එක එක්ස්පයර් වුනා…..

  1. ඇයි සර් දැන් අලුතෙන් මුකුත් ලියන්නේ නැත්තේ….ගොඩ දවසකින් අලුත් කතාවක් දැක්කේ නැ….ආයේ ලියන්න පටන් ගන්නකො
  2. මචන් මම උබේ බ්ලොග් එක ළගදි කියෙව්වා…එක මරු… දිගටම ලියපන්..ඕව කියවල කාගේ හරි ඔලුව හැදෙනවානම්, හිතන විදිය වෙනස් වෙනවනම් එකත් ලොකු දෙයක්…
  3. සර්ගේ බ්ලොග් එක වැඩ කරන්නේ නෑ…මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ??
  4. සර් අලුතෙන් ලියපු මොනවහරි තියෙනවනම් එවන්නකො

මේ වගේ මැසේජස් ටිකක් ආපු නිසා මට හිතුන ආයේ ලියන්න ගන්න…ජීවිතේ ආපු ප්‍රශ්න එක්ක ආයේ ලියන්න වෙන එකක් නෑ කියලා හිතා ගත්තට මම ලියන ඒවා දෙන්නෙක් තුන් දෙනෙක් හරි කියවන නිසා ආයේ පටන් ගන්නවා….කොහොමත් මටත් අලුත් පටන් ගන්න ඕන ජීවිතේ….

ලියන්නම් මම දිගටම…..ඔලුවේ හිර වෙලා තියන හැම දේම ලියන්නම්…..

කැමති ටොපික් එකක් තියෙනවනම් එකත් කොමෙන්ට් කරන්න

කාගේ හරි කතාවක් බෙදා ගන්න ඕන කියල හිතෙනවනම් මට කියන්න මම ලියන්නම්….අපිට ජීවිතේට ආදර්ශ ගන්න ස්ටීව් ජොබ්ස්ල, බිල් ගෙට්ස්ල ඕන නෑ….අපිව ගොඩ දාන්න කට්ට කාපු අම්මගෙන් තාත්තාගෙන් ගන්න ආදර්ශ ගොඩක් තියෙනව…

ලියන්න කියලා ආයේ මාව උනන්දු කරපු හැමෝටම ඉස්තුතීයි…. ❤ ❤