මගුලේ පරිණතකම

ගම දැන් ඉස්සර වගේ නෙවෙයි අම්බානක වෙනස් වෙලා…ඉස්සර ගෙවල් දෙක තුනක් තිබුන ගමේ, දැන් හැම තැනම ගෙවල්….ඉස්සර හෙළුවෙන් පාරේ දුවපු ඇච්චෝ බැච්චෝ අද රැප් සීන් ඇඳුම් ඇඳන් මැර සීන් එකට බැහැලා….හෙනම සීන් එකේ උන් ඉන්නේ….

හැබැයි වෙනස් වෙලා නැති එකම එක දෙයක් තියෙනවා…ඉස්සරත් වාහනයක් පාරේ යනවා නම් වාහනේ තමා අයින් කරන් යන්න ඕන…මිනිස්සු ඉන්නේ පාර මැද….තාමත් ඒක නම් එහෙමයි..අපි වාහනේ අයින් කරන් යන්න ඕන…

මම ඉතින් ළඟදී දවසක් කාර් එකේ යද්දී මුන් සෙට් එකම පාර මැද…මම ඉතින් හෝන් එක ගැහුවා මුන්ට අයින් වෙන්න…අම්මටසිරි එකෙක් මගේ දිහා බැලුවා….ඒ ලුක් එකේ තිබුනේ “උබට ඕන නම් අයින් කරන් පලයන්” වගේ එකක්….

ඉස්සර ඔහොම එකක් උනා නම් වාහනේ නවත්තල බැහැල ගේම ඉල්ලන ජාතියේ නහරයක් තිබුනා….”යකෝ මේක මගෙත් ගම කියලා” වලි දාගෙන හෙනම ගොන් පාට් සීන් එකේ හිටියේ…..

ඒත් අද….මගෙන් ගේමට වගේ මූණ දිහා බලපු එකාට පොඩි හිනාවක් දාලා මම එතනින් ගියා….
එහෙම යද්දී මට මම ගැනම පොඩි ආඩම්බරයක් ආවා…ශා…මම පරිණත වෙලා….ඉස්සර වගේ නෙවෙයි කියලා….ඉතින් ගෙදර ඇවිල්ලත් ගෙදර කට්ටියට විස්තරේ කියලා “බලන්න නේද මම පරිණත වෙලා කියල හෙන ගැම්මෙන් කිව්වා…

කොහෙන් කොහොම හරි නිදා ගන්න ඇඳට ගියාම මම හිතත් එක්ක පොඩි කයියකට සෙට් උනා:

හිත : “මේ මට ඇත්ත කියපන්…උඹ බය උනා නේ ගුටි කන්න වෙයි කියලා?”

මම : ඔව් බං….උන් එකතු වෙලා නෙලුවනම් රජ කෑමක් සෙට් වෙනවා…එහෙනම් මම තාම ගුටි කනවා…උබ කොහොමද දන්නේ මම බය උනා කියලා”

හිත : මම දන්නේ නැද්ද උබ ගැන…අනේ බං උබේ මගුලේ පරිනතකම…පරිණතකම පැත්තක තියලා නිදා ගනින් දැන්

මැෂිමට දිරපු ජීවිත

අවුරුදු තිස් ගාණක් තිස්සේ මැෂින් ඔපරේටර් කෙනෙක් විදියට වැඩ කරන්න උනේ උබව හම්බවෙච්ච මුල් දවස්වලම තාත්තා ඇක්සිඩන්ට් එකකින් නැති වෙච්ච නිසා…එක දිගටම නිවාඩු ගන්නේ නැතිව වැඩ කළා…..මට විඳින්න බැරි වෙච්ච ජීවිතේ මම උබට කවදාහරි දෙනවාකියල උබට පොරොන්දු වෙලා වැඩකලා…..පැන්ෂන් ගිහිල්ලත් ආයෙත් වැඩට ආවේ ජීවිතේ ප්‍රශ්න නිසා මිසක් ආසාවකට නෙවෙයි දුවේ…මම වැඩ කරපු තැන අද වෙන කෙනෙක් වැඩ….මම නැති උනා කියලා මැෂිම නැවතුනේ නෑ…එක දිගටම වැඩ…..දුවේ උබට වෙච්ච මේ පොරොන්දුවත් නිකන්ම නිකන් බොරුවක් උනා….මම යනවා…මට සමාවෙයන්!!!!!!
-අම්මා-

මට විඳින්න බැරි වෙච්ච
උබට මං පොරොන්දු වෙච්ච
ලස්සනම ජීවිතය
කවදාහරි දෙනවා මම

නොනිමි වැඩ කන්දක
වැඩ මුරය අට පහට
මැෂිමකට සින්නක්කර
ලිව්වා මම ජීවිතය

හැමදාම එක දිගට
වැඩ එක්ක පොර බැද්ද
මැෂිම නම් දිව්වාට
දිරුවා මගේ ජීවිතය

මහවැලිය වගේ දිගට
එක දිගට එන ප්‍රශ්න
විසඳුමක් නැතුව අද
හිරවෙලා හද කොනක

මම හිටපු නැති ටිකට
මැෂිම වැඩ එක දිගට
හුස්ම මට බරක් කර
වෙන කෙනෙක් වැඩ එතන

උබට දුන් පොරොන්දුව
බොරුවකට ඉතුරු කර
යන්න යමි සදහටම
සමාවෙයන් අම්මාට!!

කවියකින් ප්‍රහෙලිකාවකට

ජීවිතේ කවියක්
උබ එකේ පදයක්
කීවොතින් ඇත්තක්
නෑ කිසිම අරුතක්

කලින් උබ අකුරක්
පස්සේ උනා පදයක්
ගලපන්න කවියක්
බැලුවා සියසැරයක්

තාලයක් නැතුවත්
එළිසමය බිඳුනත්
හිතින් මම වැටුනත්
ලීවා මම මෙහෙමත්

ගලපන්න බැරි නම්
කවි ආයෙ නොලියම්
දිනෙක මා මැරෙනකම්
උබ ළඟම ඉන්නම්

කවිය මට නැතුවත්
හිස්කමක් තිබුනත්
උබ දීපු එළියත්
මහමෙරක් තවමත්

ආවා දුර කතරක්
නැතුව හැප්පීමක්
දීල මට ඇනයක්
ගියා උබ ඈතක්

ලියන්නට කවියක්
ආයේ තව පාරක්
නැතුව කිසි අගමුලක්
දැන් ප්‍රෙහෙලිකාවක්

පැට්ටේරියෙ කතා-1

මේක උනේ 2014දී විතර…අපි ගාව වැඩ කළා සෝමා කියලා මැෂින් ඔපරේටර් කෙනෙක්….සෝමා අපේ හිටපු පරණම සේවිකාවක්. එයාගේ මහත්තය ගෙදර වෙනම පොඩි සිල්ලර කඩයක් කළා…තව සයිඩ් බිස්නස් එකක් විදියට සෝමා සල්ලි පොලියට දෙන වැඩෙත් කරන් ගියා…..ගිනි පොළියයි අමු ලෝභ කමයි නිසා තමා සෝමා හැමෝම අතරේ ප්‍රසිද්ද වෙලා හිටියේ…

දැන් මම අපේ අනිත් කතා නායිකාව ගැන කියන්නම්….ඒ තමා කාන්ති….එයා අලුතෙන් බඳවා ගත්ත ඔපරේටර් කෙනෙක්….අලුත් චරිතයක් නිසා කවුරුත් එයා ගැන දැනන් හිටියේ නෑ….

ආපු මුල් දවස් නිසා යාළුවො කවුරුත් හිටියේ නැති නිසා මෙයා සෝමා එක්ක ෆිට් උනා….ටිකෙන් ටික දෙන්න හොඳම යාළුවො උනා…කන්න යන්නේ එකට…තේ එක බොන්න යන්නේ එකට….පස්සේ අපිට ආරංචි උනේ නිවාඩු දවස්වලට කාන්ති සෝමා ලාගේ ගෙදර ගිහින් ගෙවල් දොරවල් අස් පස් කරලා කෑම බීම පවා හදල දීලා තියෙනවා

ඒ දවස්වල මගේ කැබින් එක තිබුනේ ෆැක්ට්‍රි එක තිබුන තට්ටුවෙමයි……එක දවසක් මට හෙන රණ්ඩුවක් ඇහුන නිසා මම කැබින් එකෙන් ඔලුව දාලා බැලුවා….ඒත් එක්කම මම දැක්ක අපේ ප්‍රොඩක්ෂන් මැනේජර් ලියනගේ මහත්තයා මගේ කැබින් එක පැත්තට එනවා…..

“අනේ සුරන් මහත්තය මට බෑ මුන් එක්ක වැඩ කරන්න. සෝමයි කාන්තියි රණ්ඩුවක්…… අපේ ඔලුවත් කනවා මුන්….”

මම: මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ

ලියනගේ : ඔබතුමාම අහල බලන්න

මම : හරි එන්න කියන්න ඒ දෙන්නට

මම දෙන්නම ගෙන්නුවා කැබින් එකට……සෝමා නිකන් පොලවේ පස් කන්න වගේ අඬනවා….ඕවර් ඇක්ටින්ග් දඟලානා උපරිම….කාන්ති පිට්ටු සීයක් කටේ දාගෙන වගේ නෝ කතා නෝ සිනා….

මම : මේක ආයතනයක්….අපි මෙතන විනය තියාගෙන වැඩ කරන්න ඕන….දැන් මොකක්ද මෙතන උනේ?

සෝමා ආයේ තව හයියෙන් අඬන්න ගත්ත….අර පුසෝ අඬන්නේ අන්න ඒ විදියට

“සර් මේකි මාව රැවට්ටුව..මගෙන් සල්ලි වගයක් පොලියට ගත්තා…ලක්ෂ 3ක්…දැන් සල්ලි ඉල්ලුවම මාව මග අරිනවා සර්…..මාස තුනකින් පොලි ගෙවලා නෑ….

(මගේ ඔලුව ඇතුලේ :”අඩේ…සෝමට එච්චර සල්ලි තියෙනවද….මාර ඩයල් එකක් නේ….”)

මම : ඉතින් සෝමා ඔච්චර සල්ලි දෙනකොට ඇපේට මුකුත් තියා ගන්නේ නැද්ද?

“තියෙනවා සර්…මම එච්චර මෝඩ නෑ…..මේකිගේ මිනිහගේ “වාහනේ පොත” ඇපේට තියන් තමා මම සල්ලි දුන්නේ….මම හොඳ පාඩමක් උගන්වනවා මේකිටයි මිනිහටයි……

මම : මොකක්ද වාහනේ?

සෝමා: ඩිමෝ බට්ටෙක් සර්….ඉන්න මම සර්ට පෙන්නන්නම්

කියලා සෝමා ෆැක්ටරි එක පැත්තට දිව්වා බෑග් එක අරන් එන්න….ඔය අතරේ මම කාන්ති දිහා බැලුවම දැක්කේ…කාන්තිගේ මමූඩ් දැන් ෆුල් අවුල්…

සෝමා : මේ තියෙන්නේ සර් පොත

කියල සෝමා මගේ අතට ෆයිල් එකක් දුන්නා…..

හත් ඉලව්වට ගහපු කලාබර කිව්වලු…..

හත්ඉක්කේ දෙයියනේ…..

වාහනේ පොත කියලා කාන්ති සෝමට දීලා තියෙන්නේ…..ඩිමෝ බට්ටාගේ Product Catalogue එක…. ඒකෙ තියෙන්නේ….ඩිමෝ බට්ටා වාහනේ එක එක ලස්සන ෆොටෝස්, වාහනේ තියෙන එක එක අංග උපාංග…නැතුව වාහනේ CR කොපි එක නෙවෙයි….

(මගේ ඔලුව ඇතුලේ : අයිසේ කාන්ති ඔයා නියම ගේම් කාරයේක් නේ)

මම ෆයිල් එක බලන ගමන් කාන්ති දිහා බැලුවා ආයේ….දැන් එකී ටැප් එක ඇරියා වගේ අඬන්න ගත්තා…ඕවර් ඇක්ටින්ග් ද්න්ගලානා පාට් 2

සෝමත් ඉතින් අර ලස්සන ලැමිනේට් කරපු ෆයිල් එකට රැවවෙන්න ඇති….ඕකට තමා කියන්නේ තණ්හාය ජායති සෝකෝ කියලා…වැඩි තණ්හාවට ගියාම ඕක තමා වෙන්නේ….

ඔය ප්‍රශ්නේ ඉතින් අපිට විසඳන්න පුළුවන් දේවල් නෙවෙයි නේ….ආයතනය ඇතුලේ හරියට විනය තියාගෙන ඉන්න කියලා දෙන්නටම අවවාද කරලා මම යැව්වා….

කොහොමහරි ප්‍රශ්නේ ඒ දෙන්න විසඳ ගත්තේ පොලිසි ගිහින්…දීපු සල්ලි වලින් භාගයක් විතර සෝමා ආයේ හොයා ගෙන තිබුනා….එක පාරම කාන්ති මිසින්ග් උනා….ගෙවල් අත ඇරලා වෙන පැත්තක පදිංචියට ගිහින් තියෙන්නේ මේ වගේ තව ගේම් හතරක් පහක් දීලා කියලා පස්සේ ආරංචි උනා

තාත්තා

තාත්තා

අත්තිවාරම හොඳට බැඳලා
මම හැදුව උබේ ජීවිතේ
සිවිලිමත් අද ඉරි තැලීලා
කුමක් වීදැයි නොමදැනේ…….

හදපු හැමදේ කැඩිලා යනවා
ඒ තමයි ලෝ සොබාවේ
හිතුවේ නෑ උබ වෙනස් වේ යැයි
හීනෙකින්වත් මම පුතේ….

අලුතෙනුත් උබ හදනවනම්
තවත් ගෙදරක් අද දිනේ
සැටලිමක් වී වාරු දෙන්නම්
හයිය වෙනතුරු බදාමේ….

හයිය උන පසු වීසි කරපන්
සැටලිමත් උබේ ජීවිතේ
වීසි කෙරුවත් මාව ඈතට
කිසිදු කහටක් නෑ හිතේ

මගේ ජීවිතේ දිය කරාලා
පාට ගෑ උබේ ජීවිතේ
බැබලියන් උබ උඩට වීලා
සතුටු වෙමි මා හැම දිනේ……

යකඩ

හැමදේම දරන් හිටපු
අම්බානක බර ඇදපු
හොඳටම හයිය තියෙන
යකඩ උනත්
රත් උනාම තැලෙනවා

ඒ තැලිච්ච යකඩ
ඊට පස්සේ නැවෙනවා……
කලින් හිටපු විදිය
වෙනස් වෙනවා……
නැවිච්ච විදියට ආයේ
හයි වෙන්න බලනවා…
අලුත් විදියට වෙනස්
වෙලා ඉන්න බලනවා…..
අන්තිමට රත් කරලා
තලපු එකා
ඇවිත් කියනවා
“උබ වෙනස් වෙලා” කියල

මෝහිණියි දුක අහන අයියයි

මොනවද නංගි මේ රෑ වෙලා
පාර අයිනේ බබත් වඩාගෙන…
මට දුකයි නංගි ඔයා ගැන
ඔයා දුක් වෙන්න එපා නංගි
ඔයාට කවුරු නැතත්
මේ අයියා ඉන්නවා
මාත් තනිවෙලා නංගි
හැමෝම මම වගේ නෑ නංගි
දැන් හිනා වෙලා මට
කැඩිච්ච සාරිය ඇඳගෙනම
ෆොටෝ එකක් එවන්න නංගි
දුක නැති වෙන්න

අයියේ මේ මගුලක් කතා
කරන්න එපා
යකෙක් වෙලා ඉපදිලා
තව මායම් හැටහතරකුත් තිබිල
මටත් බබෙක් දීලා ගියේ
ඔය වගේම දුක අහන්න
ආපු එකෙක් තමා….
මම ළමය බිමින් තියල
රෙද්ද හදන් යන්නම්
උබ යන තැනක
දෑහට නොපෙනී
තොලොංචි වෙයන්

ඇත්ත සුරංගනා කතා- මුදලිගෙ බිස්නස් එක

එක තැන ඉඳල වැඩක් නැති නිසාවට
අත ගැහුවා මුදලි මරු බිස්නස් එකකට
ඉතුරු කරපු සල්ලි ඔක්කොම ගෙන අතට
ගත්තා ලොකු අලි දෙන්නෙක් ගැම්මට

එකෙක් දැම්මා පාරේ කොටන් අදින්නට
අනිකා දැම්මා පැරහරේ යන්න ලස්සනට
කොටන් ඇදල සල්ලි ආවත් යහමින් අතට
පෙරහරෙන් ආවේ නම්බුව විතරයි හිතට

කොටන් ඇදලා හම්බවුනු සල්ලිවලට
මැහුවා ලස්සන රෙදි පෙරහරේ යන එකට
දිලුනත් ඒ ඇතා පෙරහැරේ ලස්සනට
වැහැරුනා අනිකා පැත්තක හිතේ දුකට

බැලුවේ නැති නිසා දුක සැප හැමදාම
එපා උනා බර ඇදි එකාට හැමදේම
පෙරහැර දවසේ හොරෙන් හැමෝටම
වනගත උනා කාටවත්ම නොකියාම

පෙරහැර ඉවර වී ටික දවසක් ගත වෙත්ම
ගොව්වට තේරුනා සිද්දියෙ බරපතලකම
නම්බුවෙන් කන්න බැරිබව වැටහෙනකොටම
පමා වැඩියි මුදලි දැන් නම් හොඳටෝම

ඇත්ත සුරංගනා කතා-3

පිපෙන්නට පින නැති
පීදෙන්නට ඉඩ නැති
ලියලන්නට දළු නැති
මල් නම් කෙතෙක් ඇති

පිපුනත් පේන්නැති
පීදුනත් සුවඳ නැති
ලියලුනත් දන්නේ නැති
තවත් මල් බොහොම ඇති

දෙන්නම හඬන්ඇති
කඳුළු කැට වැටෙන්නැති
කාටවත් පේන්නැති
රහසේ මිය යන්න ඇති

ඇත්ත සුරංගනා කතා- 2 කොටස

ඈත අහසේ තිබුන වලාකුලකට, මුහුදු රැල්ලක් රහසින්ම පෙම් බැන්ද…..
ඒත් ඒ දෙන්න අහල තිබුනේ අහසයි මුහුදයි එකතු වෙන්නේ සිතිජයෙදී විතරයි කියලා ……
ඉතින් මේ දෙන්නත් සිතිජය හොයා ගෙන පස්සට ගිහින් එතැනදී ආදරෙන් එකතු උනා….
සිතිජය කියන්නෙත් මායාවක් විතරයි….
එතන හැමදාම රැඳිලා එක විදියට ඉන්න බෑ…..
ඉස්සරහට යන්නම ඕන….
එක තැන ඉන්න බෑ කියල දෙන්න තේරුම් අරන් ඉස්සරහට යමු කියල තීරණේ කළා……
සිතිජයේ ඉන්න බැරි නම් ගොඩ බිමදී හරි එකතු වෙමු කියල හිතල හිත් රවට්ටන් ඉස්සරහට ගියා…..
වෙරළ ගාවට ආවම රැල්ල එතනින් නැවතුනා……
වළාකුලට නවතින්න බැරි උනා..
එයා ඉස්සරහටම ගියා……
හිතේ මහමෙරක් වගේ තියන් හිටපු ආදරේ තද කරන් රැල්ල මුහුදු වෙරළේ අවසන් හුස්ම හෙළුවා…..
තමන්ට මෙච්චරට ආදරේ කරපු රැල්ල අන්තිම හුස්ම හෙලද්දී ඒක දිහා බලන්නෙත් නැතුව ඉස්සරහට එයාගේ ගමන ගියා….
හැමෝම වලාකුලට බනින්න ගත්ත…..
ඒත් රැල්ල දැනන් හිටියා එයාට වෙරළෙන් එහාට යන්න බැරි බව…..
වළාකුල දැනන් හිටියා එයාට වෙරළේ නවතින්න බැරි බව….
නවතින්නෙ නැතුවම ඉස්සරහට ගිය වළාකුළට තේරුනා එයා ඉස්සරහට ගියා වැඩියි කියලා….
රැල්ලෙ මතක අස්සෙ එයා ආයෙ තනිඋනා….
මතකයන් බර වෙලා බිමටම කඳුළු වැස්සක් වෙලා බිමට වැටිලා මහ පොළවෙ අන්තිම හුස්ම හෙළුවා…..

හමු වෙලා එකතු උනු තැන්වල
එකතු වෙලා වෙන් උනු තැන්වල
වෙන්වෙලා මියදුන තැන්වල
එකතු නොවී දුක් වුනු තැන්වල
ඈත ඉඳන් බලන් හිටපු තැන්වල
හැමතනම තිබුනේ ප්‍රේමය ❤️